Kryteria Wellsa dla zatorowości płucnej

Tłumaczenie AI

Język oryginału: angielski. Język docelowy: polski. Tłumaczenie wykonane przez AI.

Coś się nie zgadza? Daj znać autorowi:

Obiektywizuje ryzyko zatorowości płucnej

AutorDr. Phil Wells, MD, MSc
Wypróbuj
Ulubione
Instrukcje

 Kryteria Wellsa nie służą do rozpoznawania zatorowości płucnej (ZP). 

  • System punktowy nie pozwala całkowicie wykluczyć ZP u pacjentów z niskim prawdopodobieństwem ani potwierdzić ZP u pacjentów z wysokim prawdopodobieństwem. 

 

D-dimer może być fałszywie dodatni u wielu pacjentów bez żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ).

  • Najpierw musi istnieć kliniczne podejrzenie ZP u pacjenta, np. na podstawie objawów (ból w klatce piersiowej, duszność itp.). 

  • Najpierw należy przeprowadzić dokładny wywiad i badanie przedmiotowe, których wyniki sugerują żylną chorobę zakrzepowo-zatorową (ŻChZZ) jako możliwe rozpoznanie. 

  • Po wywiadzie i badaniu przedmiotowym kolejnym krokiem jest zastosowanie kryteriów Wellsa. 

  • Częstym błędem jest stosowanie kryteriów Wellsa lub zlecanie oznaczenia D-dimeru jako pierwszego kroku postępowania. Przykładem jest stosowanie modelu lub zlecanie D-dimeru u wszystkich pacjentów z bólem w klatce piersiowej lub dusznością albo u wszystkich pacjentów z bólem lub obrzękiem nogi bez wcześniejszego zebrania wywiadu i wykonania badania przedmiotowego. 

 

Wynik punktowy może ukierunkować diagnostykę poprzez 

  • Oszacowanie prawdopodobieństwa przedtestowego ZP.

  • Wskazanie odpowiednich badań w celu wykluczenia rozpoznania, takich jak D-dimer lub angiografia TK.

  • Ułatwienie interpretacji kolejnych badań diagnostycznych.

  • Ograniczenie potrzeby wykonywania badań inwazyjnych.

Wprowadzenie
Kryteria Wellsa służą do stratyfikacji ryzyka zatorowości płucnej (ZP). Kryteria szacują prawdopodobieństwo przedtestowe i wskazują badania potrzebne do rozpoznania ZP. Wynik punktowy jest często stosowany łącznie z oznaczeniem D-dimeru. Kryteria Wellsa zostały zwalidowane zarówno w warunkach szpitalnych, jak i na oddziale ratunkowym.

Celem skali Wellsa było ustalenie, czy ryzyko pacjenta jest na tyle niskie, aby wykluczyć dalszą diagnostykę na podstawie D-dimeru. W praktyce klinicznej skala Wellsa jest często używana do wskazania pacjentów z niskim ryzykiem, a następnie do zastosowania reguły PERC w celu zakończenia diagnostyki w kierunku ZP. 

Kryteria Wellsa nie służą do rozpoznawania zatorowości płucnej (ZP). System punktowy nie pozwala całkowicie wykluczyć ZP u pacjentów z niskim prawdopodobieństwem ani potwierdzić ZP u pacjentów z wysokim prawdopodobieństwem. Najpierw należy przeprowadzić dokładny wywiad i badanie przedmiotowe, których wyniki sugerują żylną chorobę zakrzepowo-zatorową (ŻChZZ) jako możliwe rozpoznanie. Po wywiadzie i badaniu przedmiotowym kolejnym krokiem jest zastosowanie kryteriów Wellsa. Częstym błędem jest stosowanie kryteriów Wellsa lub zlecanie oznaczenia D-dimeru jako pierwszego kroku postępowania. Przykładem jest stosowanie modelu lub zlecanie D-dimeru u wszystkich pacjentów z bólem w klatce piersiowej lub dusznością albo u wszystkich pacjentów z bólem lub obrzękiem nogi bez wcześniejszego zebrania wywiadu i wykonania badania przedmiotowego. D-dimer może być fałszywie dodatni u wielu pacjentów bez ŻChZZ. 

Wynik punktowy może ukierunkować diagnostykę poprzez 

  • Oszacowanie prawdopodobieństwa przedtestowego ZP.

  • Wskazanie odpowiednich badań w celu wykluczenia rozpoznania, takich jak D-dimer lub angiografia TK.

  • Ułatwienie interpretacji kolejnych badań diagnostycznych.

  • Ograniczenie potrzeby wykonywania badań inwazyjnych.

  • Najpierw musi istnieć kliniczne podejrzenie ZP u pacjenta, np. na podstawie objawów (ból w klatce piersiowej, duszność itp.).

Punktacja

Kryteria Wellsa można stosować na dwa sposoby: w modelu trójpoziomowym lub dwupoziomowym. Model dwupoziomowy jest preferowany i zalecany w stanowisku klinicznym American College of Emergency Physicians (ACEP) z 2011 roku dotyczącym ZP. Model dwupoziomowy wykorzystuje wyłącznie D-dimer o wysokiej czułości oraz bardziej zachowawczą stratyfikację ryzyka. Uważa się, że pacjenci z ryzykiem „pośrednim”, jak w modelu trójpoziomowym, mogą mieć zbyt wysokie ryzyko, aby oceniać ich bez dalszej stratyfikacji ryzyka.

Kryteria Wellsa

Kliniczne objawy podmiotowe i przedmiotowe ZŻG    

 Nie (0 punktów)

Tak (3 punkty)

ZP jest rozpoznaniem nr 1 LUB równie prawdopodobnym 

 Nie (0 punktów)

Tak (3 punkty)

Częstość akcji serca > 100     

 Nie (0 punktów)

Tak (1,5 punktu)

Unieruchomienie przez co najmniej 3 dni LUB zabieg operacyjny w ciągu ostatnich 4 tygodni

 Nie (0 punktów)

Tak (1,5 punktu)

Wcześniej obiektywnie rozpoznana ZP lub ZŻG  

 Nie (0 punktów)

Tak (1,5 punktu)

Krwioplucie   

 Nie (0 punktów)

Tak (1 punkt)

Nowotwór złośliwy leczony w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub leczenie paliatywne  

 Nie (0 punktów)

Tak (1 punkt)

 

Model trójpoziomowy

Niskie ryzyko: częstość ZP w populacji SOR 1,3% (<2 punktów)

  • Alternatywnie można rozważyć zastosowanie kryteriów wykluczenia PERC w celu zakończenia diagnostyki w kierunku ZP

  • Rozważyć oznaczenie D-dimeru w celu wykluczenia zatorowości płucnej

    • Jeśli wynik D-dimeru jest ujemny, rozważyć zakończenie diagnostyki

    • Jeśli wynik D-dimeru jest dodatni, rozważyć angio-TK (CTA)

 

Umiarkowane ryzyko: częstość ZP w populacji SOR 16,2% (2-6 punktów)

  • Rozważyć oznaczenie D-dimeru o wysokiej czułości lub angio-TK (CTA)

    • Jeśli wynik D-dimeru jest ujemny, rozważyć zakończenie diagnostyki

    • Jeśli wynik D-dimeru jest dodatni, rozważyć angio-TK (CTA)

 

Wysokie ryzyko: częstość ZP w populacji SOR 40,6% (> 6 punktów)

  • Ze względu na wyższe ryzyko rozważyć angio-TK (CTA)

    • Oznaczanie D-dimeru nie jest zalecane.

 

Model dwupoziomowy

ZP mało prawdopodobna: częstość ZP 3% (0-4 punktów)

  • Rozważyć oznaczenie D-dimeru o wysokiej czułości 

    • Jeśli wynik D-dimeru jest ujemny, rozważyć zakończenie diagnostyki

    • Jeśli wynik D-dimeru jest dodatni, rozważyć angio-TK (CTA)

 

ZP prawdopodobna: częstość ZP 28% (> 4 punktów)

  • Ze względu na wyższe ryzyko rozważyć wykonanie angio-TK (CTA).

Wszystkie pytania i możliwe wyniki

WskazówkiTytuł niewidoczny
Kliniczne objawy podmiotowe i przedmiotowe ZŻG

Select one option:

  • Nie
  • Tak
ZP jest rozpoznaniem podstawowym lub równie prawdopodobnym

Select one option:

  • Nie
  • Tak
Częstość akcji serca > 100

Select one option:

  • Nie
  • Tak
Unieruchomienie przez co najmniej 3 dni LUB zabieg operacyjny w ciągu ostatnich 4 tygodni

Select one option:

  • Nie
  • Tak
Rozpoznanie ZP lub ZŻG w wywiadzie

Select one option:

  • Nie
  • Tak
Krwioplucie

Select one option:

  • Nie
  • Tak
Nowotwór złośliwy leczony w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub leczenie paliatywne

Select one option:

  • Nie
  • Tak
Możliwe wyniki
Grupa umiarkowanego ryzyka: częstość ZP w populacji SOR 16,2% (2-6 punktów)

Wynik opiera się na modelu trójpoziomowym z grupami niskiego, umiarkowanego lub wysokiego ryzyka.

  • Wytyczne wydają się preferować model dwupoziomowy: „ZP mało prawdopodobna” lub „ZP prawdopodobna” (patrz poniżej panelu wyniku), w którym stosuje się wyłącznie D-dimer o wysokiej czułości oraz bardziej zachowawczą stratyfikację ryzyka. Jednak pacjenci z ryzykiem „pośrednim” mogą nadal mieć zbyt wysokie ryzyko, aby oceniać ich bez dalszej stratyfikacji ryzyka.

 

Postępowanie

  • Pierwotnym celem skali Wellsa było wskazanie pacjentów o ryzyku na tyle niskim, że można wykluczyć dalszą diagnostykę na podstawie D-dimeru. 
  • Rozważyć oznaczenie D-dimeru o wysokiej czułości lub angio-TK (CTA)
    • Jeśli wynik D-dimeru jest ujemny, rozważyć zakończenie diagnostyki
    • Jeśli wynik D-dimeru jest dodatni, rozważyć angio-TK (CTA)

 

Uwagi

  • Ponieważ D-dimer o wysokiej czułości ma niską swoistość (około 50%), u pacjentów uznanych za obarczonych wysokim ryzykiem ZP należy wykluczać za pomocą angio-TK (CTA).
  • Rozważyć zastosowanie skorygowanych o wiek wartości odcięcia D-dimeru u pacjentów z niskim ryzykiem w wieku powyżej 50 lat (rGeneva „niewysokie” lub Wellsa „niskie”).
    • Wiek (lata) x 10 µg/L = wartość odcięcia (pacjenci w wieku > 50 lat)
Grupa wysokiego ryzyka: częstość ZP w populacji SOR 40,6% (> 6 punktów)

Wynik opiera się na modelu trójpoziomowym z grupami niskiego, umiarkowanego lub wysokiego ryzyka.

  • Wytyczne wydają się preferować model dwupoziomowy: „ZP mało prawdopodobna” lub „ZP prawdopodobna” (patrz poniżej panelu wyniku), w którym stosuje się wyłącznie D-dimer o wysokiej czułości oraz bardziej zachowawczą stratyfikację ryzyka. Jednak pacjenci z ryzykiem „pośrednim” mogą nadal mieć zbyt wysokie ryzyko, aby oceniać ich bez dalszej stratyfikacji ryzyka.

 

Postępowanie

  • Pierwotnym celem skali Wellsa było wskazanie pacjentów o ryzyku na tyle niskim, że można wykluczyć dalszą diagnostykę na podstawie D-dimeru. 
  • Ze względu na wyższe ryzyko rozważyć angio-TK (CTA)
    • Oznaczanie D-dimeru nie jest zalecane.

 

Uwagi

  • Ponieważ D-dimer o wysokiej czułości ma niską swoistość (około 50%), u pacjentów uznanych za obarczonych wysokim ryzykiem ZP należy wykluczać za pomocą angio-TK (CTA).
Grupa niskiego ryzyka: częstość ZP w populacji SOR 1,3% (< 2 punktów)

Wynik opiera się na modelu trójpoziomowym z grupami niskiego, umiarkowanego lub wysokiego ryzyka.

  • Wytyczne wydają się preferować model dwupoziomowy: „ZP mało prawdopodobna” lub „ZP prawdopodobna” (patrz poniżej panelu wyniku), w którym stosuje się wyłącznie D-dimer o wysokiej czułości oraz bardziej zachowawczą stratyfikację ryzyka. Jednak pacjenci z ryzykiem „pośrednim” mogą nadal mieć zbyt wysokie ryzyko, aby oceniać ich bez dalszej stratyfikacji ryzyka.

 

Postępowanie

  • Pierwotnym celem skali Wellsa było wskazanie pacjentów o ryzyku na tyle niskim, że można wykluczyć dalszą diagnostykę na podstawie D-dimeru. 
  • Alternatywnie można rozważyć zastosowanie kryteriów wykluczenia PERC w celu zakończenia diagnostyki w kierunku ZP
  • Rozważyć oznaczenie D-dimeru w celu wykluczenia zatorowości płucnej
    • Jeśli wynik D-dimeru jest ujemny, rozważyć zakończenie diagnostyki
    • Jeśli wynik D-dimeru jest dodatni, rozważyć angio-TK (CTA)

 

Uwagi

  • Dostępnych jest wiele testów oznaczania D-dimeru. Należy upewnić się, że dostępny jest sprawdzony test o wysokiej czułości oraz że został on zwalidowany/poddany audytowi.
  • Ponieważ D-dimer o wysokiej czułości ma niską swoistość (około 50%), u pacjentów uznanych za obarczonych wysokim ryzykiem ZP należy wykluczać za pomocą angio-TK (CTA).
  • Rozważyć zastosowanie skorygowanych o wiek wartości odcięcia D-dimeru u pacjentów z niskim ryzykiem w wieku powyżej 50 lat (rGeneva „niewysokie” lub Wellsa „niskie”).
    • Wiek (lata) x 10 µg/L = wartość odcięcia (pacjenci w wieku > 50 lat)
ZP mało prawdopodobna: częstość ZP 3% (0-4 punktów)

Wynik opiera się na modelu dwupoziomowym: „ZP mało prawdopodobna” lub „ZP prawdopodobna”.

  • Wytyczne wydają się preferować model dwupoziomowy, w którym stosuje się wyłącznie D-dimer o wysokiej czułości oraz bardziej zachowawczą stratyfikację ryzyka. Jednak pacjenci z ryzykiem „pośrednim” mogą nadal mieć zbyt wysokie ryzyko, aby oceniać ich bez dalszej stratyfikacji ryzyka.

 

Postępowanie

  • Pierwotnym celem skali Wellsa było wskazanie pacjentów o ryzyku na tyle niskim, że można wykluczyć dalszą diagnostykę na podstawie D-dimeru. 
  • Rozważyć oznaczenie D-dimeru o wysokiej czułości 
    • Jeśli wynik D-dimeru jest ujemny, rozważyć zakończenie diagnostyki
    • Jeśli wynik D-dimeru jest dodatni, rozważyć angio-TK (CTA)

 

Uwagi

  • Ponieważ D-dimer o wysokiej czułości ma niską swoistość (około 50%), u pacjentów uznanych za obarczonych wysokim ryzykiem ZP należy wykluczać za pomocą angio-TK (CTA).
  • Rozważyć zastosowanie skorygowanych o wiek wartości odcięcia D-dimeru u pacjentów z niskim ryzykiem w wieku powyżej 50 lat (rGeneva „niewysokie” lub Wellsa „niskie”).
    • Wiek (lata) x 10 µg/L = wartość odcięcia (pacjenci w wieku > 50 lat)
ZP prawdopodobna: częstość ZP 28% (> 4 punktów)

Wynik opiera się na modelu dwupoziomowym: „ZP mało prawdopodobna” lub „ZP prawdopodobna”.

  • Wytyczne wydają się preferować model dwupoziomowy, w którym stosuje się wyłącznie D-dimer o wysokiej czułości oraz bardziej zachowawczą stratyfikację ryzyka. Jednak pacjenci z ryzykiem „pośrednim” mogą nadal mieć zbyt wysokie ryzyko, aby oceniać ich bez dalszej stratyfikacji ryzyka.

 

Postępowanie

  • Pierwotnym celem skali Wellsa było wskazanie pacjentów o ryzyku na tyle niskim, że można wykluczyć dalszą diagnostykę na podstawie D-dimeru. 
  • Ze względu na wyższe ryzyko rozważyć wykonanie angio-TK (CTA).

 

Uwagi

  • Ponieważ D-dimer o wysokiej czułości ma niską swoistość (około 50%), u pacjentów uznanych za obarczonych wysokim ryzykiem ZP należy wykluczać za pomocą angio-TK (CTA).
  • Rozważyć zastosowanie skorygowanych o wiek wartości odcięcia D-dimeru u pacjentów z niskim ryzykiem w wieku powyżej 50 lat (rGeneva „niewysokie” lub Wellsa „niskie”).
    • Wiek (lata) x 10 µg/L = wartość odcięcia (pacjenci w wieku > 50 lat)

Cytowanie

  1. Wells PS, Ginsberg JS, Anderson DR, Kearon C, Gent M, Turpie AG, Bormanis J, Weitz J, Chamberlain M, Bowie D, Barnes D, Hirsh J. Use of a clinical model for safe management of patients with suspected pulmonary embolism. Ann Intern Med. 1998 Dec 15;129(12):997-1005.

  2. Wells PS, Anderson DR, Rodger M, Stiell I, Dreyer JF, Barnes D, Forgie M, Kovacs G, Ward J, Kovacs MJ. Excluding pulmonary embolism at the bedside without diagnostic imaging: management of patients with suspected pulmonary embolism presenting to the emergency department by using a simple clinical model and d-dimer. Ann Intern Med. 2001 Jul 17;135(2):98-107.

Literatura

  • Excluding pulmonary embolism at the bedside without diagnostic imaging: management of patients with suspected pulmonary embolism presenting to the emergency department by using a simple clinical model and d-dimer. Ann Intern Med. 2001 Jul 17;135(2):98-107.

    Wells PS, Anderson DR, Rodger M, Stiell I, Dreyer JF, Barnes D, Forgie M, Kovacs G, Ward J, Kovacs MJ.

    https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11453709/
  • Prospective validation of Wells Criteria in the evaluation of patients with suspected pulmonary embolism. Ann Emerg Med. 2004 Nov;44(5):503-10.

    Wolf SJ, McCubbin TR, Feldhaus KM, Faragher JP, Adcock DM.

    https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/15520710/
  • Effectiveness of managing suspected pulmonary embolism using an algorithm combining clinical probability, D-dimer testing, and computed tomography. JAMA. 2006 Jan 11;295(2):172-9.

    van Belle A, Büller HR, Huisman MV, Huisman PM, Kaasjager K, Kamphuisen PW, Kramer MH, Kruip MJ, Kwakkel-van Erp JM, Leebeek FW, Nijkeuter M, Prins MH, Sohne M, Tick LW; Christopher Study Investigators.

    https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/16403929/