Wprowadzenie do modelu Sexual Tipping Point® (STP)

Tłumaczenie AI

Język oryginału: angielski. Język docelowy: polski. Tłumaczenie wykonane przez AI.

Coś się nie zgadza? Daj znać autorowi:

Kompleksowy model etiologii, diagnostyki i leczenia zaburzeń seksualnych.

UdostępniaMAP Education & Research Foundation
Wypróbuj
Ulubione
Instrukcje

Zwięzły, praktyczny przewodnik po modelu Sexual Tipping Point® (STP) — zintegrowanych ramach oceny i leczenia zaburzeń seksualnych.

Jak korzystać z wprowadzenia do modelu Sexual Tipping Point® (STP)


Ta aplikacja zawiera zwięzłe wprowadzenie do modelu Sexual Tipping Point® (STP). Promuje perspektywę transdyscyplinarną i oferuje praktyczne wskazówki dotyczące łączenia poradnictwa seksualnego z opieką biomedyczną, psychologiczną, relacyjną i społeczno-kulturową w ocenie i leczeniu zaburzeń seksualnych u mężczyzn i kobiet.

Model STP jest przedstawiony jako praktyczne ramy kliniczne wspierające rozumowanie diagnostyczne obok oceny i leczenia biomedycznego. Ma uzupełniać — a nie zastępować — osąd kliniczny, badania laboratoryjne, interwencje medyczne lub chirurgiczne oraz odpowiednie skierowania do specjalistów.

Porządkując zarówno czynniki psychiczne, jak i fizyczne, model STP zapewnia ustrukturyzowany sposób zrozumienia, w jaki sposób wiele wzajemnie oddziałujących czynników dynamicznie kształtuje funkcjonowanie seksualne. Wspiera kompleksową ocenę, współpracę interdyscyplinarną i świadome kierowanie do specjalistów, zniechęcając jednocześnie do nadmiernie uproszczonych wyjaśnień opartych na jednej przyczynie.

Dla kogo jest ten przewodnik?

Niniejszy przewodnik jest przeznaczony zarówno dla specjalistów, jak i osób niebędących specjalistami, w tym:

  • lekarzy

  • klinicystów zajmujących się zdrowiem psychicznym (psychologów, pracowników socjalnych, doradców)

  • asystentów lekarza (Physician Associates, PA), pielęgniarek zaawansowanej praktyki (Nurse Practitioners, NP) i fizjoterapeutów (Physical Therapists, PT)

  • badaczy i osób w trakcie szkolenia

Dr Michael A. Perelman jest emerytowanym profesorem klinicznym psychiatrii w Weill Cornell Medicine | New York-Presbyterian Hospital oraz współdyrektorem Programu Seksualności Człowieka w Payne Whitney Clinic. Pełnił również funkcję profesora klinicznego medycyny reprodukcyjnej i urologii w New York Weill Medical College of Cornell University.

W 2011 roku założył MAP Education & Research Foundation, publiczną organizację charytatywną 501(c)(3), której celem jest edukowanie pracowników ochrony zdrowia o znaczeniu biomedycznego, psychospołecznego i kulturowego podejścia do diagnostyki i leczenia zaburzeń seksualnych. W 2012 roku dr Perelman przekazał fundacji zastrzeżony znak towarowy swojego modelu Sexual Tipping Point®, zapewniając jego bezpłatną dostępność dla pracowników ochrony zdrowia na całym świecie.

Wszystkie pytania i możliwe wyniki

Jak korzystać z wprowadzenia do modelu Sexual Tipping Point® (STP)


Ta aplikacja zawiera zwięzłe wprowadzenie do modelu Sexual Tipping Point® (STP). Promuje perspektywę transdyscyplinarną i oferuje praktyczne wskazówki dotyczące łączenia poradnictwa seksualnego z opieką biomedyczną, psychologiczną, relacyjną i społeczno-kulturową w ocenie i leczeniu zaburzeń seksualnych u mężczyzn i kobiet.

Model STP jest przedstawiony jako praktyczne ramy kliniczne wspierające rozumowanie diagnostyczne obok oceny i leczenia biomedycznego. Ma uzupełniać — a nie zastępować — osąd kliniczny, badania laboratoryjne, interwencje medyczne lub chirurgiczne oraz odpowiednie skierowania do specjalistów.

Porządkując zarówno czynniki psychiczne, jak i fizyczne, model STP zapewnia ustrukturyzowany sposób zrozumienia, w jaki sposób wiele wzajemnie oddziałujących czynników dynamicznie kształtuje funkcjonowanie seksualne. Wspiera kompleksową ocenę, współpracę interdyscyplinarną i świadome kierowanie do specjalistów, zniechęcając jednocześnie do nadmiernie uproszczonych wyjaśnień opartych na jednej przyczynie.

Dla kogo jest ten przewodnik?

Niniejszy przewodnik jest przeznaczony zarówno dla specjalistów, jak i osób niebędących specjalistami, w tym:

  • lekarzy

  • klinicystów zajmujących się zdrowiem psychicznym (psychologów, pracowników socjalnych, doradców)

  • asystentów lekarza (Physician Associates, PA), pielęgniarek zaawansowanej praktyki (Nurse Practitioners, NP) i fizjoterapeutów (Physical Therapists, PT)

  • badaczy i osób w trakcie szkolenia

Jak korzystać z tej aplikacji

Zawartość:

  • Moduł 1: Podstawy (~30 min)
    Od wczesnej seksuologii do modelu biopsychospołecznego

  • Moduł 2: Model STP (~20 min)
    Dynamiczny model „równowagi” integrujący czynniki psychiczne i fizyczne

  • Moduł 3: Zastosowanie kliniczne (~30 minut)
    Pięcioetapowy proces kliniczny: badanie statusu seksualnego, diagnostyka różnicowa, leczenie, wizyty kontrolne i zapobieganie nawrotom

  • Moduł 4: Zaawansowana praktyka kliniczna (~20 min)
    Strategie kierowania do specjalistów, ograniczenia czasowe, formaty leczenia, przykłady przypadków i omawianie obaw pacjentów

Każdy moduł zawiera „miniatury”, które oferują dodatkowe treści i/lub krótkie fragmenty wideo dla osób poszukujących głębszego zrozumienia wybranych tematów. Można je przeglądać w całości lub jedynie pobieżnie, według uznania użytkownika.

Proszę wybrać swoją ścieżkę:

Select one option:

  • Pełne wprowadzenie — wszystkie moduły · ~90–120 minut
  • Szybka ścieżka — ukierunkowanie kliniczne (moduły 2–4) · ~30–45 minut
Moduł 1: Podstawy historyczne

1.A — Historia współczesnej medycyny seksualnej i terapii seksualnej

1.B — Historyczne prekursory modelu Sexual Tipping Point®

1.C — Współczesne teorie seksualności i cykl reakcji seksualnej

1.D — Znaczenie wiedzy biomedycznej

1.E — Ewolucja modelu STP jako modelu biopsychospołecznego ze zmienną kontrolą

1.A — Historia współczesnej medycyny seksualnej i terapii seksualnej

Zaburzenia seksualne są od zarania dziejów odczuwane jako problemy o druzgocącym wpływie i były opisywane na malowidłach naściennych z epoki kamienia oraz w odniesieniach biblijnych. W historii najobfitszy materiał seksualny odnajdywano w sztuce, ilustrowanych podręcznikach seksualnych i pornografii. Współczesna medycyna seksualna jest w istocie ponowoczesnym, XXI-wiecznym rozwiązaniem problemu sprzed czasów biblijnych. Przeszła ona przez epoki klasyczną, religijną, patologiczną, empiryczną i nowoczesną, kształtowane przez medycynę, psychologię i kulturę. W świecie zachodnim ewoluowała od starożytnych teorii humoralnych do dzisiejszych zintegrowanych ram biomedyczno-psychospołeczno-kulturowych. 

 

Narodziny seksuologii

Magnus Hirschfeld (1868 – 1935) i Iwan Bloch (1872 – 1922) założyli naukową seksuologię w Niemczech. Freud wprowadził teorię psychoseksualną, kładąc nacisk na libido i etapy rozwojowe. Perspektywa analityczna Freuda uznawała seksualność za podstawowy popęd kształtujący ludzkie myślenie, zachowanie i psychopatologię. Wprowadził on pojęcia takie jak seksualność infantylna, stadia psychoseksualne oraz nieświadoma dynamika pożądania i wyparcia.

 

Lata 1950–1980: podejścia psychospołeczne: postępy empiryczne i terapeutyczne

Badania ankietowe Alfreda Kinseya dotyczące zachowań oraz badania laboratoryjne Mastersa i Johnson uznały naukowe badanie seksualności za coś normalnego. Helen Singer Kaplan zintegrowała później psychodynamiczne i behawioralne modele terapii.

 

Lata 1970–2000: pojawienie się nowoczesnych podejść biomedycznych

Pojawiają się nowoczesne podejścia biomedyczne. Badania nad testosteronem i innymi zagadnieniami endokrynologicznymi były wczesne, lecz nowoczesne podejścia biomedyczne rozwinęły się, gdy Sir Giles Skey Brindley i F. Brantley Scott zapoczątkowali farmakologiczną i chirurgiczną gałąź nowoczesnej medycyny seksualnej. Śmiała demonstracja farmakologiczna Brindleya zrewolucjonizowała nieoperacyjne leczenie, a innowacje protetyczne Scotta przywróciły funkcję drogą chirurgiczną.  Po wprowadzeniu Viagry w 1998 roku urolodzy zdominowali medycynę seksualną i ustanowili w niej hegemonię. W tym okresie powstały towarzystwa skoncentrowane na zrozumieniu reakcji seksualnej i jej zaburzeń, w tym m.in. Society for Sex Therapy and Research (SSTAR) (1975), International Society for Impotence Research (ISIR) → później International Society for Sexual Medicine (ISSM) (1978), Sexual Medicine Society of North America (SMSNA) (1994); International Society for the Study of Women’s Sexual Health (ISSWSH) została oficjalnie ustanowiona w 2001 roku w Bostonie, po zmianie nazwy z Female Sexual Function Forum (FSFF). Od połowy XX wieku do XXI wieku pojawiły się czasopisma fachowe, w tym m.in.: Journal of Sex Research (JSR), założone w 1965 roku przez Society for the Scientific Study of Sexuality (SSSS), Archives of Sexual Behavior (1971), Journal of Sex and Marital Therapy (1976),  Journal of Sexual Medicine (2004), Current Sexual Health Reports (2004), Sexual Medicine Reviews, 2013 itd.

 

Koniec XX i XXI wiek: integracja biomedyczno-psychospołeczna

Terapeutki seksualne i eksperci medycyny seksualnej z zakresu psychologii, psychiatrii i ginekologii, tacy jak doktor Sandra Leiblum, Rosemary Basson, Ellen Laan, Anita Clayton, Annamaria Giraldi, Cindy Meston, Julia Heiman, Lori Brotto oraz inne, zwróciły uwagę na potrzeby kobiet i wskazały, jak należy je zarówno rozumieć, jak i leczyć w przypadku problemów seksualnych. Psycholodzy, dr Stanley Altolf, Barry McCarthy, Michael Perelman i Raymond Rosen, mówili, pisali i nauczali o łączeniu poradnictwa seksualnego z nowymi metodami leczenia medycznego i chirurgicznego zaburzeń seksualnych, opowiadając się za podejściem zintegrowanym.

 

XXI wiek: zunifikowane teorie etiologii i leczenia

W XXI wieku medycyna seksualna zjednoczyła chirurgię, farmakologię i psychologię. Istnieje szereg teorii unifikujących służących zrozumieniu etiologii i leczenia zaburzeń seksualnych.  Ta „aplikacja” koncentruje się na modelu Sexual Tipping Point® dr. Michaela A. Perelmana, który został zaprojektowany wyraźnie z myślą o zastosowaniu klinicznym i oferuje zintegrowane podejście biopsychospołeczne, uwzględniające również kulturę i kontekst

1.B — Historyczne źródła modelu Sexual Tipping Point®

 

Na Zachodzie popularne poradniki seksualne były zazwyczaj zakazane, a teksty medyczne — podobnie jak wiele z nich także dziś — ograniczały swoje rozważania do fizjologii lub patologii seksualnej. Mimo to na początku XX wieku w Europie, zwłaszcza w Niemczech sprzed II wojny światowej, jako część krajobrazu akademickiego powstały wyspecjalizowane instytuty seksuologiczne. Wczesne pisma medyczne były w dużej mierze nieoświecone i często twierdziły, że masturbacja powoduje zarówno ślepotę, jak i obłęd. Pogląd ten pozostawał w dużej mierze niekwestionowany, dopóki Havelock Ellis (1859-1939) wprost nie przeciwstawił się uprzedzeniom poprzedniego pokolenia, argumentując, że nie ma ani naukowego, ani moralnego uzasadnienia dla przekonań przeciwnych masturbacji.

 

Liczne wydania Psychopathia Sexualis (1886) autorstwa Richarda von Krafft-Ebinga (1840-1902) zawierały obszerne opisy przypadków dotyczące ludzkich zachowań seksualnych, natomiast Ideal Marriage (1926) holenderskiego ginekologa Theodora van de Velde (1873-1937)) zyskało szeroki obieg w Stanach Zjednoczonych. Bardziej szczegółowe ujęcie historyczne można znaleźć w History of Sexual Medicine (Perelman, 2014).

 

Piśmiennictwo

1.C — Współczesne teorie seksualności i cykl reakcji seksualnej

 

W kolejnych sekcjach przedstawiono przegląd współczesnych liderów myśli seksuologicznej, których prace stworzyły podstawy modelu Sexual Tipping Point.

  • Sigmund Freud (1856-1939)

  • Alfred Kinsey (1894-1956)

  • Masters & Johnson – cykl reakcji seksualnej (1970)

  • Helen S. Kaplan – koncepcja trójfazowa (1970)

  • Rosemary Basson – nieliniowy model reakcji seksualnej (2001)

 

Alfred Kinsey (1894–1956)

Alfred Kinsey (1894–1956) obrał inną drogę niż dominujące wówczas podejście psychoanalityczne Freuda, które kładło nacisk na libido, stadia psychoseksualne i nieświadomy wpływ stłumionych pragnień seksualnych na zdrowie psychiczne. Kinsey zastosował taksonomiczne podejście do klasyfikacji zachowań seksualnych mężczyzn i kobiet, co zapowiadało nacisk na epidemiologię charakteryzujący współczesną medycynę seksualną. Debaty o względnym wpływie kultury i społeczeństwa na seksualność w porównaniu z czynnikami biologicznymi i intrapsychicznymi, wywołane publikacją jego dwóch kluczowych tomów o seksualności mężczyzn (Kinsey, Pomeroy, & Martin, 1948) i kobiet (Kinsey, Pomeroy, Martin, & Gebhard, 1953), trwają nieprzerwanie do dziś. Praca Kinseya polegająca na zbieraniu rzeczywistych danych o rzeczywistych ludziach oraz założenie Kinsey Institute for Sex Research na Uniwersytecie Indiany w 1947 roku stworzyły istotne, ważne podstawy dla ruchu medycyny seksualnej.

 

Piśmiennictwo

  • Kinsey, A. C., Pomeroy, W. B., & Martin, C. E. (1948). Sexual behavior in the human male. Saunders.

  • Kinsey, A. C., Pomeroy, W. B., Martin, C. E., & Gebhard, P. H. (1953). Sexual behavior in the human female. Saunders.

Wersja x, strona Y

William Masters (1915-2001) i Virginia Johnson (1925-2013) – cykl reakcji seksualnej (1970)

Dla wielu osób współczesna medycyna seksualna rozpoczęła się wraz z publikacją dwóch przełomowych tomów Williama Mastersa i Virginii Johnson. W 1966 roku Human Sexual Response (Masters & Johnson) przedstawiło ich badania laboratoryjne nad fizjologicznymi aspektami ludzkiej reakcji seksualnej, a następnie skodyfikowało zasady poprawy funkcji seksualnych. Z kolei w zakresie naprawy zaburzeń ich przełomowa praca z 1970 roku, Human Sexual Inadequacy, zapoczątkowała dziedzinę terapii seksualnej. Następnie, wraz z Robertem Kolodnym, Masters i Johnson napisali The Textbook of Sexual Medicine, który o 20 lat wyprzedził obecny ruch medycyny seksualnej (Masters, Johnson, & Kolodny, 1979). Podkreślali ujęcie relacyjne i nauczali, że właściwym przedmiotem terapii jest para, a nie jednostka. W wyraźnym kontraście do intrapsychicznej, rozwojowej orientacji panującego paradygmatu psychoanalitycznego terapia seksualna była stosunkowo krótka, skoncentrowana na problemie oraz dyrektywna w teorii i technice. Leczenie według Mastersa i Johnson rozpoczynało się od diagnostycznego podsumowania przy „okrągłym stole”, po którym zwykle następowało prywatne wykonywanie przez pacjentów obecnie ikonicznych „ćwiczeń sensate focus (skoncentrowania na doznaniach)”.

 

Jednym z istotnych wkładów Mastersa i Johnson w tę dziedzinę było sformułowanie przez nich cyklu ludzkiej reakcji seksualnej, który opisali jako postępujący model czterofazowy: pobudzenie, plateau, orgazm i odprężenie (zob. rycina miniatury). Model ten opierał się na bezpośredniej obserwacji laboratoryjnej fizjologicznych reakcji seksualnych u setek mężczyzn i kobiet, co czyni go pierwszym naukowo rygorystycznym opisem funkcjonowania seksualnego człowieka. Faza pobudzenia obejmuje początkowe podniecenie seksualne, charakteryzujące się zwiększonym przepływem krwi w narządach płciowych i innymi zmianami w organizmie. Następuje po niej faza plateau, czyli okres nasilonego podniecenia poprzedzający orgazm. Faza orgazmu obejmuje rytmiczne skurcze mięśni i intensywne, przyjemne doznania, a kończy się fazą odprężenia, w której organizm stopniowo powraca do stanu sprzed podniecenia. Mimo krytyki dotyczącej pominięcia doświadczeń emocjonalnych, relacyjnych i różnorodnych płciowo, cykl reakcji seksualnej Mastersa i Johnson od dziesięcioleci pozostaje podstawą medycyny seksualnej i terapii seksualnej.

 

Piśmiennictwo

  • Masters, W.H., & Johnson, V. E. (1966). Human sexual response. Little, Brown, Boston
  • Masters, W. H., & Johnson, V. E. (1970). Human sexual inadequacy. Little, Brown, Boston
  • Kolodny, R.C., Masters, W.H., & Johnson, V.E. (1979) Textbook of sexual medicine,  Little, Brown, Boston
Helen Singer Kaplan (1929 - 1995) – trójfazowy cykl reakcji seksualnej (1970)

W połowie XX wieku pojawił się model biopsychospołeczny (Engel, 1977) jako alternatywna koncepcja wobec dominującego modelu medycznego. Kaplan, psycholog i psychiatra z wykształceniem psychoanalitycznym, wprowadziła do terapii seksualnej zasady wielodeterminizmu i wielopoziomowej przyczynowości, które uwzględniają czynniki psychospołeczne obok fizjologicznych ustaleń Mastersa i Johnson (Masters & Johnson). Trójfazowy model Kaplan zakładał trzy odrębne, lecz wzajemnie powiązane fazy: pożądanie, podniecenie i orgazm (zob. miniatura). W odróżnieniu od skoncentrowanego na fizjologii modelu Mastersa i Johnson, Kaplan postawiła na pierwszym planie pożądanie seksualne — komponent psychologiczny i motywacyjny — argumentując (wraz z Haroldem Liefem), że wiele zaburzeń seksualnych zaczyna się nie od problemów z wykonaniem, lecz od braku lub rozregulowania pożądania. Uwzględnienie pożądania odzwierciedlało znaczenie czynników emocjonalnych, relacyjnych i poznawczych dla zdrowia seksualnego. Trójfazowy model Kaplan wywarł trwały wpływ, ponieważ połączył czynniki biologiczne, psychologiczne i interpersonalne w bardziej całościowe rozumienie reakcji seksualnej, tworząc podstawy dla bardziej zniuansowanych ujęć diagnostycznych i terapeutycznych we współczesnej medycynie seksualnej i terapii seksualnej.

 

Później praca Kaplan (1995) The Sexual Desire Disorders zapowiedziała modele podwójnej kontroli (dual-control) Bancrofta i Janssena, Perelmana oraz Pfausa. Kaplan zarówno opisała, jak i zilustrowała elementy podwójnej kontroli ludzkiej motywacji seksualnej oraz wskazała seksualne „czynniki pobudzające” i „czynniki hamujące” w rozregulowaniu pożądania seksualnego (zob. dolna miniatura). Kaplan stosowała eklektyzm terapeutyczny, który antycypował obecne podejścia medycyny seksualnej łączące odpowiedni dobór leczenia medycznego i chirurgicznego ze zintegrowanym poradnictwem seksualnym (Perelman, 2023).

 

Piśmiennictwo

Rosemary Basson (1943 - ) Kołowy cykl reakcji seksualnej (2001)

Pod koniec XX wieku klinicyści zajmujący się medycyną seksualną opracowali alternatywne modele i przyczynili się do rozwoju rozumienia reakcji seksualnej. Rosemary Basson (2001) wprowadziła nieliniowy, kołowy model stworzony specjalnie po to, aby odzwierciedlić złożony i często zależny od kontekstu charakter reakcji seksualnej kobiet. W przeciwieństwie do modeli „liniowych” zaproponowanych przez Mastersa i Johnson, a później przez Kaplan, model Basson podkreśla, że bliskość emocjonalna, zadowolenie ze związku oraz pragnienie reaktywne (a nie spontaniczne) są często centralnymi czynnikami inicjującymi podniecenie seksualne kobiet. Zgodnie z tą koncepcją kobiety mogą podejmować aktywność seksualną z różnych powodów niezwiązanych z początkowym pragnieniem, a pragnienie może pojawić się w trakcie podniecenia lub po nim. Pętle sprzężenia zwrotnego między bliskością emocjonalną i fizyczną, podnieceniem a satysfakcją sprawiają, że cykl jest bardziej dynamiczny i lepiej odzwierciedla doświadczenia życiowe. Później Perelman zwrócił uwagę, że może to dotyczyć również mężczyzn, i podkreślił, jak istotne jest takie ujęcie dla zrozumienia zmian reakcji seksualnej, jakich mężczyźni doświadczają wraz z wiekiem. Perelman zauważył także, że zarówno zespół Masters i Johnson, jak i zespół Kaplan z Cornell doskonale zdawali sobie sprawę z tych wielowymiarowych zagadnień, ale nie dysponowali technologią Microsoft PowerPoint. Zamiast tego,  ze względu na koszty publikowania ilustracji, byli wcześniej ograniczeni do prostych rysunków liniowych. Mimo to model Basson wywarł szczególny wpływ na przeorientowanie podejść klinicznych do reakcji seksualnej kobiet. Obecnie trwa jednak spór, czy te stany lepiej opisuje zaburzenie hipoaktywnego pragnienia seksualnego, czy zaburzenie pragnienia/podniecenia seksualnego.

 

Piśmiennictwo

Moduł 2: Model Sexual Tipping Point®

2.A — Zawsze zarówno umysł, jak i ciało

2.B — Model przełącznika o zmiennej kontroli

2.C — Pojemniki psychiczne i fizyczne

2.D — Suma netto czynników: waga szalkowa

2.A — Ewolucja modelu STP jako biopsychospołecznego modelu zmiennej kontroli

Model Sexual Tipping Point® (STP) MAP Education & Research Foundation został opracowany specjalnie jako narzędzie o praktycznej użyteczności klinicznej. Zachęca klinicystów do systematycznego uwzględniania pełnego zakresu wielowymiarowych czynników wpływających na funkcje seksualne. Jednostronicowy przegląd modelu STP jest dostępny do bezpłatnego pobrania na stronie mapedfund.org.

 

Model STP obejmuje 16 podstawowych elementów, które leżą u podłoża wszystkich zaburzeń seksualnych. Elementy te są ciągłe, a nie dychotomiczne i łączą czynniki psychiczne (umysł) oraz fizyczne (ciało), które różnią się kierunkiem (polaryzacją) i wielkością (nasileniem). Każdy proporcjonalny czynnik wpływa na odpowiedź seksualną, a ich efekt netto określa punkt krytyczny seksualny danej osoby (Sexual Tipping Point®), przedstawiony na Skali Równowagi Seksualnej modelu.

 

Wpływy pobudzające, hamujące i odhamowujące często działają jednocześnie i dynamicznie, odzwierciedlając odpowiedź seksualną danej osoby w danym momencie. Jako praktyczne ramy postępowania model STP stanowi zwięzłe przypomnienie dla klinicystów, aby uwzględniali wszystkie potencjalne czynniki istotne dla diagnostyki i leczenia — w tym czynniki wykraczające poza ich własną dyscyplinę — na odpowiednio szczegółowym poziomie. Takie całościowe podejście sprzyja pełniejszej ocenie, świadomemu postępowaniu, a w konsekwencji lepszej opiece nad pacjentem i lepszym wynikom leczenia.

 

Piśmiennictwo

2.B — Zawsze zarówno umysł, jak i ciało

 

Obecnie Model Sexual Tipping Point® (STP) opiera się głównie na konsensusie ekspertów, a nie na walidacji empirycznej. Mimo to wciąż zyskuje uznanie wśród specjalistów medycyny seksualnej ze względu na swoją użyteczność kliniczną i wartość dydaktyczną. Model STP został po raz pierwszy formalnie przedstawiony podczas programu ciągłego kształcenia medycznego (CME) w czerwcu 2000 roku na Uniwersytecie Columbia, gdzie zaproponowano go jako praktyczne ramy rozumienia i leczenia zaburzeń seksualnych zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Wszystkie publikacje i prezentacje związane z modelem STP są bezpłatnie dostępne za pośrednictwem MAP Education & Research Foundation na stronie mapedfund.org.

 

Jako model biopsychospołeczny, STP wyraźnie uwzględnia złożone i dynamiczne wzajemne oddziaływanie wpływów biologicznych, psychologicznych, interpersonalnych i społeczno-kulturowych na zdrowie seksualne. Rozszerza wcześniejsze modele, podkreślając zmienność i proporcjonalność oraz uznając, że reakcje seksualne nie są ani statyczne, ani binarne, lecz kształtują je nieustannie zmieniające się czynniki pobudzające, hamujące i odhamowujące. Te ramy zmiennej kontroli umożliwiają klinicystom konceptualizację wielowymiarowej etiologii, dostosowanie indywidualnych strategii leczenia oraz wypracowanie z pacjentami wspólnego, przystępnego języka, co ułatwia zrozumienie kliniczne, zaangażowanie i planowanie opieki.

 

Piśmiennictwo

2.C — STP jest modelem przełącznika o zmiennej kontroli

 

Pierwotnie uznawany za binarny model podwójnej kontroli, Sexual Tipping Point® (STP) najlepiej charakteryzować jako model „przełącznika” o zmiennej kontroli. Zakłada on, że zarówno wielkość, jak i kierunek odpowiedzi seksualnej wynikają z dynamicznej interakcji dwukierunkowych wpływów pobudzających, hamujących i odhamowujących, które mogą się zmieniać pod wpływem czynników relacyjnych, psychologicznych, biologicznych i kontekstowych.

 

Ta złożoność koncepcyjna była przekazywana za pomocą serii schematycznych ilustracji. Wcześniejsze przedstawienia, widoczne na pierwszej miniaturze, wykorzystywały „ściemniacze” w obrębie pojemników/domen umysłowych i fizycznych (pierwsza miniatura), natomiast nowsze, pokazane na drugiej miniaturze, wykorzystują suwaki oparte na kontinuum, które obecnie stanowią preferowaną metaforę wizualną. Oczekuje się, że przyszłe wersje będą wykorzystywać obliczenia kwantowe i generatywną sztuczną inteligencję do stworzenia trójwymiarowego przedstawienia, dokładniej oddającego wielowymiarowy, wektorowy charakter czynników składowych. We wszystkich formatach centralne założenie modelu pozostaje niezmienne: odpowiedź seksualna jest dynamicznie zmienna i może się wahać z chwili na chwilę.

 

Piśmiennictwo

Piśmiennictwo

2.D — Pojemniki mentalne i fizyczne

 

Model Sexual Tipping Point® (STP) można również przedstawić jako wagę szalkową z dwiema połączonymi szalkami, reprezentującymi Pobudzenie i Hamowanie. Każda szalka zawiera dwa symboliczne pojemniki: psychiczny (M, od ang. Mental) i fizyczny (P, od ang. Physical), połączone literą „A” (And – „i”), co podkreśla, że wpływy psychiczne i fizyczne na reakcję seksualną są nierozłączne i zawsze działają łącznie.

 

Poziom wypełnienia każdego pojemnika odzwierciedla sumę wielu czynników leżących u jego podstaw w danej domenie. Wpływy psychiczne i fizyczne mogą być pobudzające, antypobudzające, hamujące i/lub odhamowujące , a ich łączny proporcjonalny udział określa pozorny „ciężar” każdej szalki. Model integruje zatem cztery równoczesne strumienie wpływu: psychiczno-pobudzający, fizyczno-pobudzający, psychiczno-hamujący i fizyczno-hamujący.

 

Wszystkie czynniki są rozumiane jako ciągłe i dynamiczne, a nie kategorialne. Nawet gdy zaburzenie seksualne wydaje się stabilne, może odzwierciedlać utrzymującą się równowagę między przeciwstawnymi siłami, a nie stały deficyt.

 

Położenie wagi w danym momencie odpowiada Sexual Tipping Point® danej osoby, czyli wypadkowemu efektowi wszystkich oddziałujących na siebie czynników psychicznych i fizycznych, który może się zmieniać wraz ze zmianą uwarunkowań relacyjnych, psychologicznych, biologicznych lub kontekstowych.

 

Dlaczego ma to znaczenie kliniczne

(Wybierz swoją rolę)

  • Lekarz / Physician Associate (PA) / pielęgniarka w zaawansowanej praktyce (NP) / fizjoterapeuta (PT)

Objawy seksualne często odzwierciedlają wypadkowy efekt oddziałujących na siebie czynników biomedycznych i psychospołecznych. Uwzględnienie ich łącznego wpływu wspiera trafniejszą diagnostykę i celowane leczenie.

  • Specjalista zdrowia psychicznego (klinicysta)

Problemy seksualne często mają zarówno podłoże biomedyczne, jak i psychologiczne oraz relacyjne. Rozpoznanie ich łącznego wpływu wspiera skuteczną ocenę i opiekę uwzględniającą potrzebę skierowania pacjenta do innego specjalisty.

  • Fellow / lekarz rezydent / stażysta / osoba w trakcie szkolenia / student

 

Funkcja seksualna odzwierciedla sumę oddziałujących na siebie czynników psychicznych i fizycznych. Nauka ich wczesnej oceny pomaga unikać nadmiernie uproszczonych wyjaśnień i wzmacnia rozumowanie kliniczne.

 

Piśmiennictwo

2.E — Suma wypadkowa czynników: waga

 

Sexual Tipping Point® (STP) przedstawia wypadkowy efekt wszystkich wzajemnie oddziałujących wpływów psychicznych i fizycznych na reakcję seksualną w danym momencie. Na schemacie wagi stosowanym w całej tej aplikacji wpływy te są przedstawione jako proporcjonalne „poziomy wypełnienia” w pojemnikach psychicznym (Mental, M) i fizycznym (Physical, P) na każdej szali — jedna szala reprezentuje pobudzenie, a druga hamowanie.

 

Każdy z czynników składowych działa jak ściemniacz (dimmer), różniąc się wielkością (nasileniem) i kierunkiem (pobudzający, hamujący lub neutralny). Poziom wypełnienia każdego pojemnika odzwierciedla sumowanie wielu czynników w danej domenie. Po połączeniu we wszystkich czterech pojemnikach — psychiczno-pobudzającym, fizyczno-pobudzającym, psychiczno-hamującym i rozhamowującym oraz fizyczno-hamującym i rozhamowującym — ich wypadkowy efekt określa położenie belki wagi: Sexual Tipping Point® danej osoby.

 

Koncepcyjnie tę równowagę można również rozumieć jako kontinuum od pobudzenia do hamowania, często ilustrowane jako rozkład Gaussa. Obie wizualizacje przekazują tę samą zasadę: reakcja seksualna jest ciągła, dynamiczna i wrażliwa na niewielkie zmiany wielu czynników, a nie zależna od pojedynczej przyczyny.

 

Klinicznie ten schemat pomaga wyjaśnić obrazy, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się paradoksalne — na przykład niskie pożądanie seksualne przy zachowanym podnieceniu lub orgazmie albo odwrotnie. Takie dysocjacje często wskazują swoiste, możliwe do modyfikacji czynniki w obrębie modelu i stanowią cenne cele indywidualnego planowania leczenia. Czyniąc równowagę wpływów jawną, STP wspiera zniuansowane rozumowanie kliniczne oraz sprzyja zrozumieniu, zaangażowaniu i nadziei pacjenta.

 

Piśmiennictwo

 

 

2.F — Znaczenie wiedzy biomedycznej

 

Zakres i założenia

Niniejszy przewodnik po modelu Sexual Tipping Point® (STP) przedstawia ustrukturyzowane podejście do rozumienia problemów seksualnych pacjentów i prowadzenia poradnictwa, kładąc nacisk na integrację czynników biomedycznych, psychospołecznych i kulturowych. Skuteczne zastosowanie modelu zależy od odpowiedniego uwzględnienia czynników biomedycznych obok wpływów psychologicznych i kontekstowych. Ta sekcja podkreśla rolę wybranych biomedycznych czynników STP; poszczególne czynniki wyjaśniono w licznych załączonych „miniaturach” przygotowanych przez znamienitych kolegów, którym autor jest wdzięczny za zgodę na zamieszczenie tu ich prac: Amjad Alwaal,MD. Irwin Goldstein, MD., Martin Miner, MD. Amy Pearlman, MD. i Rachel S. Rubin, MD. 

 

Jak ujęto te treści

(Proszę wskazać swoją rolę) — rolę można zmienić w dowolnym momencie.

  • Lekarze

  • Asystenci lekarza (PA) / pielęgniarki praktykujące (NP) / fizjoterapeuci (PT)

Ta aplikacja zakłada znajomość odpowiednich badań laboratoryjnych, badania przedmiotowego oraz leczenia zachowawczego lub chirurgicznego, które są uwzględnione w ilustracjach STP. Model STP ma uzupełniać podejmowanie decyzji biomedycznych, wspierając systematyczne uwzględnianie czynników psychospołecznych i kontekstowych. Załączone miniatury mogą stanowić przydatne powtórzenie. 

  • Klinicyści zdrowia psychicznego

Ramy STP, a zwłaszcza ta sekcja „2.F”, podkreślają znaczenie uwzględniania czynników biomedycznych obok wpływów psychospołecznych i kulturowych. Miniatury i piśmiennictwo umożliwiają przegląd istotnych pojęć medycznych, wspierają współpracę interdyscyplinarną i ułatwiają podejmowanie decyzji o kierowaniu do specjalistów.

  • Fellows / rezydenci / stażyści / uczestnicy szkolenia / studenci

STP wprowadza integracyjne ramy pokazujące, jak czynniki psychiczne i fizyczne wspólnie kształtują funkcjonowanie seksualne. Mają one wzmacniać rozumowanie kliniczne oraz wyjaśniać, kiedy może być wskazana dalsza ocena biomedyczna lub konsultacja interdyscyplinarna.

Zakres treści

Kompleksowa edukacja biomedyczna wykracza poza zakres tej aplikacji. Niemniej te „miniatury” przedstawiają kluczowe perspektywy wysoko cenionych ekspertów w zakresie biomedycznych aspektów zaburzeń seksualnych. Wraz z materiałami edukacyjnymi International Consultation on Sexual Medicine (ICSM), International Society for Sexual Medicine (ISSM) i stowarzyszonych towarzystw stanowią one odpowiedni punkt wyjścia do dalszej nauki i kształcenia ustawicznego dla wszystkich klinicystów.

 

Piśmiennictwo

  • Perelman MA, Giraldi A, Parish S, Wittmann D, Fisher W, Bober SL, Pastuszak A, Pfaus J. How has the biopsychosocial model fared in sexual medicine and sex therapy? Sexual Medicine Reviews, 2025; 13(4): 663–673.

  • Rastrelli G, Antonio L, Carrier S, Isidori A, Maggi M. The hormonal regulation of men’s sexual desire, arousal, and penile erection: Recommendations from the Fifth International Consultation on Sexual Medicine (ICSM 2024). Sexual Medicine Reviews. 2025;13(4):433–455.

  • Perelman MA. Men with ED also report changes in orgasmic sensations. Journal of Andrology. 2011;32(3).

Moduł 3: Zastosowanie kliniczne

3.A — Czynniki psychospołeczne w zaburzeniach seksualnych

3.1 — Ustalanie statusu seksualnego (4 artykuły w środku)

3.2 — Diagnostyka różnicowa i plan leczenia (2 artykuły w środku)

3.3 — Wizyta kontrolna i próba terapeutyczna (2 artykuły w środku)

3.4 — Odstawianie leczenia i zapobieganie nawrotom

3.A — Czynniki psychospołeczne i kulturowe w zaburzeniach seksualnych

Pracownicy ochrony zdrowia (HCP) powinni brać pod uwagę zarówno to, jak seksualność wpływa na ogólny stan zdrowia, jak i to, jak ogólny stan zdrowia wpływa na funkcje seksualne. Uwzględnienie roli czynników psychospołecznych i kulturowych w powstawaniu i utrzymywaniu się zaburzeń seksualnych może pogłębić zrozumienie kliniczne, poprawić przestrzeganie zaleceń terapeutycznych oraz zwiększyć satysfakcję zarówno pacjentów, jak i klinicystów.

 

Załączone miniatury wideo prowadzą do wykładów omawiających kluczowe wpływy psychospołeczne i kulturowe, o których wiadomo, że wywołują i podtrzymują zaburzenia seksualne.

 

Piśmiennictwo

Krok 1: Jak zebrać status seksualny i zidentyfikować przyczyny dysfunkcji seksualnej

 

Ramy STP jako przewodnik badania klinicznego

Model Sexual Tipping Point® (STP) zapewnia ustrukturyzowane ramy ukierunkowanego wywiadu klinicznego dotyczącego problemów seksualnych. Jasny opis aktualnych doświadczeń seksualnych pacjenta — a w stosownych przypadkach erotycznych interakcji pary — często pozwala zidentyfikować kluczowe czynniki sprawcze, pomaga wykluczyć pierwotne przyczyny somatyczne oraz wyjaśnia czynniki poprzedzające i podtrzymujące trudność.

 

Ramy STP kładą nacisk na aktywne słuchanie oraz celowane pytania otwarte, służące identyfikacji swoistych czynników pobudzających i hamujących wpływających na funkcje seksualne, w szczególności na pobudzenie psychoseksualne. Wywiad powinien obejmować aktualne objawy, powiązane czasowo wydarzenia życiowe oraz wcześniejsze próby leczenia (medyczne, behawioralne lub komplementarne), z odnotowaniem ewentualnej odczuwanej korzyści.

 

Powszechnie uznaje się, że zaburzenia seksualne, niezależnie od stopnia udziału czynnika organicznego, obejmują także wpływy psychospołeczne i kulturowe, które mogą nasilać objawy — często poprzez niewystarczającą lub niedopasowaną stymulację. Uwzględnienie tych wzajemnie oddziałujących czynników jest niezbędne dla trafnej formulacji przypadku i planowania opieki.

 

Badanie statusu seksualnego (Sex Status Exam) jest ukierunkowaną, elastyczną formą zbierania wywiadu seksualnego, a nie kwestionariuszem ani testem, służącą ujawnieniu kluczowych czynników STP przy zachowaniu dobrego kontaktu z pacjentem (rapport). Lekarze często napotykają ograniczenia czasowe, które zmniejszają głębokość wywiadu podczas pierwszej wizyty; model STP dobrze się jednak nadaje do efektywnej, etapowej oceny. Jak omówiono dalej w tej aplikacji, wizyty kontrolne i współpraca interdyscyplinarna pozwalają klinicystom poszerzać wywiad w miarę upływu czasu, bez nadmiernego obciążania pojedynczej wizyty.

 

Przed zakończeniem oceny klinicyści mogą często przedstawić krótką formulację opartą na STP, która łączy zgłaszane problemy z czynnikami podlegającymi modyfikacji i wskazuje kolejne kroki. Bezpośredni, pełen szacunku wywiad — dotyczący pożądania, fantazji, stymulacji, leków, substancji oraz zmienności pobudzenia w różnych aktywnościach seksualnych — pomaga zidentyfikować zindywidualizowane cele leczenia oraz wspiera zrozumienie, zaangażowanie i przestrzeganie zaleceń przez pacjenta.

 

Załączone miniatury ilustrują różne kwestie i pytania, które warto mieć na uwadze w pierwszej kolejności podczas zbierania wywiadu seksualnego. 

 

Piśmiennictwo

Badanie statusu seksualnego identyfikuje kluczowe czynniki STP

 

Po pierwsze, czy dana osoba rzeczywiście ma zaburzenie seksualne i czy będzie ono w tym momencie podlegać interwencji?

 

Dobrze przeprowadzone badanie statusu seksualnego tworzy w umyśle pracownika ochrony zdrowia (HCP) „filmowy” obraz tego, jakie tarcie (friction), częstotliwość (frequency), fantazje (fantasy) i uczucia (feelings) — mnemotechnicznie „4 F” — przeżywa pacjent, poprzez identyfikację czynników, które wywołują i podtrzymują jego główne dolegliwości. Fantazja odnosi się do wszystkich myśli i uczuć erotycznych związanych z danym doświadczeniem seksualnym. Częste negatywne myśli (i związane z nimi negatywne emocje) mogą neutralizować lub przytłumiać poznania erotyczne (fantazję), a w konsekwencji opóźniać, osłabiać lub całkowicie hamować reakcję seksualną; natomiast niewystarczająca stymulacja ze strony partnera (tarcie) może skutkować niesatysfakcjonującym doświadczeniem.

 

Piśmiennictwo

 

 

Jak to zrobić?

 

Proszę zacząć od zapytania klienta:

  • „Proszę mi powiedzieć, co ma Pan/Pani na myśli, mówiąc ____.”  (główna dolegliwość, CC)

  • „Jak Pan/Pani sądzi, co jest przyczyną tego problemu?”

 

Proszę zadawać ukierunkowane pytania. Następnie proszę się cofnąć i ponownie zgłębić temat.

 

Proszę zadawać konkretne pytania, słuchać i doprecyzowywać:

  • „Proszę mi powiedzieć, co Pan/Pani rozumie przez DE (główna dolegliwość).”

  • „Proszę mi powiedzieć, co Pan/Pani rozumie przez brak pożądania.”

  • „Proszę mi opowiedzieć o bólu: jego lokalizacji, nasileniu itp.”

  • „Jak Pan/Pani sądzi, co jest przyczyną problemu?”

 

Pytanie sondujące, którego używa autor: 

  • „Proszę mi opowiedzieć o swoim ostatnim doświadczeniu seksualnym?”

 

Piśmiennictwo

Jak ocenić status masturbacyjny

 

Ocena różnic między autostymulacją a aktywnością seksualną z partnerem

Ocena różnic między autostymulacją a aktywnością seksualną z partnerem jest szczególnie ważna przy ocenie dolegliwości seksualnych, a zwłaszcza w przypadku ejakulacji opóźnionej (DE) i związanych z nią problemów seksualnych.

 

Wskazówka kliniczna

Podobnie jak przy wszystkich pytaniach dotyczących statusu seksualnego, klinicyści powinni używać języka, który jest komfortowy i naturalny zarówno dla nich, jak i dla pacjenta (np. masturbacja, autostymulacja), dostosowując terminologię w razie potrzeby, aby utrzymać dobry kontakt z pacjentem.

 

Przykładowe pytania ilustrujące wymaganą szczegółowość

Pytania powinny być konkretne i dotyczyć zachowań, na przykład:

„Której ręki zwykle Pan/Pani używa?”

„Czy dochodzi do ejakulacji, gdy używa Pan/Pani drugiej ręki?”

„Jak szybko Pan/Pani się stymuluje i jak to się ma do stymulacji ręką lub ustami partnera/partnerki albo do stosunku waginalnego?”

 

Uzasadnienie kliniczne

Różnice między doświadczeniem pacjenta podczas seksu z partnerem a podczas autostymulacji należy omawiać w takim stopniu, w jakim zarówno klinicysta, jak i pacjent mogą to robić komfortowo. Istotne rozbieżności — zwłaszcza między aktywnością seksualną z partnerem a preferowanymi fantazjami seksualnymi — bywają ujawniane podczas wywiadu dotyczącego masturbacji i mogą mieć znaczenie kliniczne.

 

Gdy jest to stosowne, wywiad dotyczący stylu, techniki, częstości i kontekstu masturbacji powinien być częścią oceny większości pacjentów zgłaszających problemy seksualne. Idiosynkratyczne wzorce masturbacyjne są częstym, lecz często niedostrzeganym czynnikiem przyczyniającym się do dysfunkcji seksualnej zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet.

 

Ocena powinna również uwzględniać stopień skupienia i zaangażowania pacjenta w pobudzające myśli i doznania podczas autostymulacji w porównaniu z aktywnością seksualną z partnerem. Często wymaga to zbadania fantazji seksualnych, korzystania z erotyki lub pornografii oraz równowagi między myślami sprzyjającymi reakcji seksualnej a myślami hamującymi (np. „To trwa zbyt długo”). Takie myśli mogą występować zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, choć często z różnych powodów.

 

Klinicyści powinni odróżniać dolegliwości o charakterze interpersonalnym (np. niedopasowane oczekiwania lub trudności w komunikacji między partnerami) od rzeczywistych zaburzeń podniecenia lub orgazmu, takich jak ejakulacja opóźniona. Rozróżnienia te mają znaczenie kliniczne i często stwarzają okazje do edukacji pacjenta w trakcie oceny.

 

Względy praktyczne
W rutynowej praktyce lekarskiej ograniczenia czasowe często zawężają głębokość wywiadu behawioralnego i psychospołecznego, jaki jest możliwy podczas jednej wizyty. Gdy jest to klinicznie wskazane, stwierdzenie istotnych rozbieżności między autostymulacją a aktywnością seksualną z partnerem powinno skłonić do skierowania do odpowiednio wyszkolonych specjalistów zdrowia psychicznego lub zdrowia seksualnego w celu bardziej szczegółowej oceny i leczenia.

 

Wywiad dotyczący myśli pacjenta podczas aktywności seksualnej może również ujawnić, kiedy wartości religijne, kulturowe lub moralne hamują reakcję seksualną. Choć niektórzy pacjenci mogą początkowo odczuwać wahanie z powodu osobistego charakteru tych pytań, zapewnienie, że takie informacje mają znaczenie kliniczne i są poparte badaniami (Perelman, 2016), zwykle zmniejsza dyskomfort i ułatwia zaangażowanie pacjenta.

 

Piśmiennictwo

 

 

 

 

 

 

 

Kwestionariusze i miary seksualne do samodzielnego wypełnienia przez pacjenta

 

Wielu doświadczonych klinicystów nie korzysta z kwestionariuszy, a takie podejście znajduje poparcie w informacjach zawartych w tej aplikacji. Jednak wielu innych uważa ich stosowanie za wygodne, w zależności od dostępnego czasu i wymagań placówki, czy to w celu przesiewowym, czy do oceny wstępnej i/lub po zakończeniu leczenia.  Stosowanie kwestionariuszy przed oceną, na przykład kwestionariuszy papierowych, które przekazuje się pacjentowi do wypełnienia, może zaoszczędzić czas i dostarczyć przydatnych informacji zwrotnych. Ponadto niektóre pytania zawarte w tych kwestionariuszach mogą okazać się pomocne podczas oceny. Można je włączyć do własnego protokołu, poza tymi, które zasugerowano tutaj. Niektóre z tych pytań mogą też lepiej sprawdzać się u określonego typu pacjenta lub w przypadku określonego zaburzenia. Poniżej wymieniono popularne narzędzia obecnie w użyciu, a pełne omówienie tematu można znaleźć w Handbook for Sexuality-Related Measures (Fisher i wsp. 2011).

 

Oceny zdrowia seksualnego mężczyzn

 

Oceny zdrowia seksualnego kobiet

  • Female Sexual Function Index (FSFI): Najczęściej stosowane i zwalidowane narzędzie do oceny zdrowia seksualnego kobiet. Narzędzie złożone z 19 pytań do pomiaru sześciu domen funkcji seksualnych kobiet, takich jak pożądanie, podniecenie, nawilżenie, orgazm, satysfakcja i ból.
  • Sexual Desire Inventory-2 (SDI-2): Narzędzie złożone z 14 pytań, które określa ilościowo pożądanie seksualne w ujęciu poznawczym. Stosowane zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet.
  • Decreases Sexual Desire Screener (DSDS): Narzędzie diagnostyczne złożone z pięciu pytań, pomagające rozważyć rozpoznanie zaburzenia hipoaktywnego pożądania seksualnego (HSDD) u kobiet.

 

Oceny zdrowia seksualnego par

  • Locke-Wallace Marital Adjustment Test (MAT): Kwestionariusz złożony z 15 pozycji do pomiaru ogólnej satysfakcji i przystosowania małżeńskiego, obejmujący zgodność w ważnych kwestiach, jakość komunikacji i ogólne zadowolenie ze związku

 

Piśmiennictwo

 

Krok 2: Diagnostyka różnicowa i opracowanie planu leczenia

 

Od czego zacząć?

  1. Jakie są kluczowe podstawowe czynniki biomedyczne, psychospołeczne i kulturowe?

  2. Jakie są „bezpośrednie” czynniki podtrzymujące (poznawcze, emocjonalne, behawioralne, organiczne, medyczne itd.)?

  3. Czasami wystarczy udzielić niewielkiej edukacji, aby pomóc pacjentowi/partnerowi!

 

Piśmiennictwo

 

Opracowanie planu leczenia

 

Podejście STP do leczenia zaburzeń seksualnych

Leczenie w formie edukacji pacjenta należy rozpocząć natychmiast w trakcie wizyty i włączyć je w proces zbierania wywiadu. Edukację można jednak prowadzić tylko w takim zakresie, w jakim nie koliduje to z budowaniem relacji ani z uzyskiwaniem informacji niezbędnych do ukierunkowania dalszego leczenia; co zwykle jest konieczne. Zastosowanie modelu STP może pomóc pacjentowi zrozumieć potrzebę zanurzenia się w pobudzeniu (þ) i ograniczenia myśli hamujących (e), aby doświadczać każdego aspektu reakcji seksualnej w preferowany przez siebie sposób. Omówienie potencjalnej predyspozycji biologicznej jest przydatne w zmniejszaniu lęku pacjenta i partnera/partnerki oraz wzajemnych oskarżeń, a także poprawia przymierze terapeutyczne.

 

  1. Odpowiedzi uzyskane w badaniu statusu seksualnego (Sex Status) wyznaczają cele leczenia.

  2. Cele leczenia pomagają zdecydować o interwencjach początkowych.

  3. Interwencje można planować w czasie w zależności od tego, czy dany czynnik jest przyczyną „bezpośrednią czy odległą”.

    1. Predysponujące: konstytucjonalne, wcześniejsze doświadczenia życiowe

    2. Wyzwalające: nasilające

    3. Podtrzymujące: zaburzenie, dysfunkcja lub problem seksualny

 

Piśmiennictwo

Wizyta początkowa i uzasadnienie coachingu seksualnego

 

Wielu lekarzy, na dobre i czasem na złe, rozpoczyna leczenie od przepisania leków, lubrykantów i urządzeń, lecz wszystko to powinno być uzupełnione coachingiem seksualnym. Pojęcia takie jak egoizm mogą wymagać przeformułowania. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety często potrzebują zachęty, aby bardziej skupić się na własnej przyjemności i nieco mniej na dostarczaniu stymulacji uznawanej za najlepszą dla partnera. Pacjenci mogą potrzebować przyzwolenia na uzupełnianie rzeczywistego seksu z partnerem uważnością (mindfulness) i fantazją w celu zwiększenia pożądania i pobudzenia. Czasami orientację autoseksualną należy zwalidować, aby zmniejszyć stygmatyzację. Pacjenci mogą potrzebować zachęty do dzielenia się swoimi preferencjami, tak aby potrzeby obu stron były zaspokojone. Partner może odczuwać pewne poczucie odrzucenia i/lub braku więzi w związku z taką rozmową, lecz późniejsze spełnienie seksualne zwykle równoważy te emocje. Jednak skierowanie do terapii seksualnej może być konieczne, gdy uczucia zazdrości lub opuszczenia są skrajne. Podobnie czasami fantazje seksualne wymagają istotnego dostosowania, tak aby myśli towarzyszące masturbacji lepiej odpowiadały tym, które występują podczas seksu z partnerem. Jednak znacząca rozbieżność w scenariuszach seksualnych partnerów (które nie są zintegrowane ani z fantazją, ani z rzeczywistością seksu partnerskiego) często świadczy o poważniejszych problemach (relacyjnych lub innych). Takie sytuacje zwykle skutkują opornością na leczenie i należy zasugerować skierowanie do terapii seksualnej.

 

Najważniejsze wskazówki dotyczące leczenia:

  • Wyjaśnienie modelu STP i celów leczenia nie tylko daje nadzieję, ale również rozpoczyna proces zdrowienia poprzez przeformułowanie poznawczych przekonań pacjenta.

  • Najpierw należy podjąć interwencje wobec bliższych przyczyn, które obecnie podtrzymują problem.

  • Rozpoczynając leczenie, należy jednocześnie zaplanować wizytę kontrolną, ponieważ początkowe niepowodzenia analizowane podczas wizyty kontrolnej ujawnią istotne informacje.

 

Piśmiennictwo

Krok 3: Wizyty kontrolne i próba terapeutyczna

 

Elementy wizyty kontrolnej

Każda interwencja, zalecenie i recepta stanowią próbę terapeutyczną, która może uwidocznić przyczyny niepowodzenia lub braku odpowiedzi na leczenie. Szybkie ponowne zebranie statusu seksualnego (sex status) z uwzględnieniem modelu STP stanowi wygodny schemat wizyty kontrolnej. Elementy wizyty kontrolnej obejmują:

  • Ponowne szybkie zebranie statusu seksualnego

  • Monitorowanie działań niepożądanych

  • Problemy z przestrzeganiem zaleceń

  • Przeformułowanie (reframing) i korygowanie błędnych przekonań

 

Piśmiennictwo

Perelman, M. A. Invited Commentary: Sex Coaching for Non-Sexologist Physicians: How to Use the Sexual Tipping Point Model. The Journal of Sexual Medicine, Vol.15, Issue 12. Dec. 2018. 

Sonda terapeutyczna: badanie następstw interwencji

 

Istnieje wiele czynników somatycznych, które budzą obawy dotyczące nieprzestrzegania zaleceń, wykraczających poza kwestię, czy konieczna jest zmiana leczenia farmakologicznego. Należą do nich m.in. reakcje kobiet i mężczyzn na zmiany związane ze starzeniem się (np. menopauza często stanowi wyzwanie dla obojga partnerów), reakcje na choroby przewlekłe lub urazy oraz palenie tytoniu, spożywanie alkoholu i używanie substancji rekreacyjnych. Należy również uwzględnić istotne czynniki psychospołeczne, m.in. zmiany związane ze stresorami życiowymi, takimi jak utrata partnera, postawa partnera oraz kwestie związane z etapem cyklu życia. Wszystkie te czynniki oraz inne opisane wcześniej mogą przyczyniać się do zahamowania funkcji seksualnych, a ich różnicowanie pomoże zwiększyć odsetek sukcesów terapeutycznych.

 

Piśmiennictwo

Zmiana ram oczekiwań i korygowanie błędnych przekonań

 

Wizyta kontrolna daje możliwość przekształcenia wczesnych niepowodzeń w sukces, ponieważ pacjenci zyskują większą pewność seksualną dzięki przeformułowaniu oczekiwań i korygowaniu błędnych przekonań. Poniżej przedstawiono kilka przykładów, jak można to zrobić:

  • Mężczyzna stosujący inhibitor PDE-5 zgłasza początkowe „niepowodzenie” leku, … następnie należy omówić możliwość masturbacji z użyciem leku (gdy jest to właściwe i jeśli nie rozważano tego wcześniej) jako ćwiczenia edukacyjnego.
  • Zaniepokojony, niedawno rozwiedziony mężczyzna, który po raz pierwszy od lat używa prezerwatyw, zwykle lepiej zrobi, eksperymentując z prezerwatywą podczas masturbacji, a dopiero potem podejmując stosunek z partnerem/partnerką, gdy wypróbowuje nowy lek stosowany w zaburzeniach seksualnych.

 

Podobnie kobieta dochodząca do siebie po zaburzeniu bólowym seksualnym (zwłaszcza występującym podczas aktywności seksualnej z partnerem/partnerką) prawdopodobnie będzie potrzebowała czasu, aby zbadać swoje możliwości seksualne niezależnie od partnera/partnerki, chyba że jej przekonania kulturowe/religijne uniemożliwiałyby taką sugestię.

 

Piśmiennictwo

Krok 4: Stopniowe wycofywanie leczenia i zapobieganie nawrotom

 

Zwłaszcza gdy preferuje to pacjent, wizyta kontrolna stwarza możliwość stopniowego odstawiania (zmniejszania dawki i/lub częstości stosowania) u osób leczonych farmakologicznie i/lub używających urządzeń zewnętrznych, co zapewnia optymalny stosunek ryzyka do korzyści. Gdy choroba, działania niepożądane leków, stres itp. pogarszają równowagę STP, wznowienie farmakoterapii seksualnej, stosowania urządzeń i/lub poradnictwa może zostać z korzyścią ponownie włączone do postępowania.

 

Piśmiennictwo

Moduł 4: Zaawansowana praktyka kliniczna

4.A — Kiedy skierować pacjenta

4.B — Skierowanie — problematyczne relacje

4.C — Radzenie sobie z presją czasu

4.D — Format leczenia & uwarunkowania terapii łącznej

4.E — „Czy jestem normalny?” — Odpowiadanie na obawy pacjentów

4.F — Studia przypadków (zawiera 2 artykuły)

4.A — Wiedza, kiedy skierować pacjenta

Wiedza, czy leczyć samodzielnie, czy skierować pacjenta, i kiedy to zrobić, ma szczególne znaczenie przy włączaniu modelu STP w leczenie złożonych przypadków zaburzeń seksualnych (SD). Koncepcje STP mieszczą się w podejściu integracyjnym, które uwzględnia wielowarstwową przyczynowość oraz określa cele terapeutyczne i stosunek korzyści do ryzyka u pacjentów z SD, ułatwiając tym samym świadomą zgodę i rzeczywiste zrozumienie.

 

  • Często wystarcza krótkie poradnictwo udzielone pacjentowi przez pracownika medycznego. Zależy to w istocie od stopnia przeszkód psychospołecznych, które hamują funkcje seksualne.

  • Zidentyfikowanie czynników psychologicznych niekoniecznie oznacza, że należy bezpośrednio zająć się każdym z nich.

  • Należy pracować w granicach własnego komfortu.

  • Zwłaszcza lekarze podstawowej opieki zdrowotnej, chirurdzy i specjaliści zdrowia psychicznego muszą wiedzieć, kiedy skierować pacjenta zarówno do różnych specjalistów medycyny seksualnej, jak i do terapeutów seksualnych w celu leczenia bardziej złożonych przypadków. 

 

Piśmiennictwo

4.B — Skierowanie — problemowe relacje

Skuteczna ocena pozwoli zidentyfikować główne czynniki, które obecnie determinują zaburzenie seksualne (SD). U pacjenta i/lub partnera może być konieczne skierowanie na leczenie uzupełniające do seksuologa klinicznego (terapeuty seksualnego), ginekologa, urologa, neurologa, endokrynologa, fizjoterapeuty i innych specjalistów. Zidentyfikowanie czynników psychospołecznych niekoniecznie oznacza, że konsultowany jako pierwszy pracownik ochrony zdrowia (HCP) powinien się nimi zajmować.

 

  • Jeśli to możliwe, lekarz prowadzący na początku leczenia powinien uzyskać zgodę pacjenta (stosownie do sytuacji), aby sprawdzić, czy skierowanie zostało zrealizowane, i poznać jego wynik. Można wówczas udzielić odpowiedzi zwrotnej — gratulacji albo dalszej zachęty do skorzystania ze skierowania i/lub do zgłoszenia się do innego specjalisty, jeśli zajdzie taka potrzeba. Może to stanowić dodatkową motywację i zachęcić opierającego się pacjenta do poszukania potrzebnej pomocy.

  •  Wreszcie, jeśli HCP nie jest skłonny do prowadzenia poradnictwa lub czuje się w tym niepewnie, powinien rozważyć skierowanie pacjenta do terapeuty seksualnego lub innych specjalistów zdrowia psychicznego albo współpracę z nimi, w zależności od potrzeb. Niezależnie od tego, czy skierowanie inicjuje HCP, czy pacjent, istnieje wielu specjalistów zdrowia psychicznego gotowych skutecznie pomóc w edukowaniu pacjenta na temat optymalizacji reakcji seksualnej.

  • Pary z poważnie problematycznymi relacjami, bardzo nierealistycznymi oczekiwaniami oraz zamaskowanymi lub ukrywanymi wzorcami podniecenia (orientacja seksualna itp.) bez wątpienia będą wymagać odpowiedniej opieki uzupełniającej. Często wystarcza krótkie poradnictwo udzielone pacjentowi przez HCP. Jednak im większe konflikty w związku, tym mniejsze prawdopodobieństwo powodzenia samego leczenia farmakologicznego i edukacji. Im bardziej problematyczny jest związek lub im głębsze konflikty w parze, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że edukacja seksualna pacjenta i partnera sama w sobie pozwoli skutecznie przeprowadzić leczenie. Nieuchronnie konieczne będzie skierowanie, choć niekoniecznie zostanie ono zaakceptowane.

 

Podsumowując, coaching seksualny ma na celu zwiększenie prawdopodobieństwa skutecznego leczenia przez lekarza pracującego samodzielnie oraz zmniejszenie ryzyka, że będzie on musiał skierować pacjenta na terapię seksualną lub terapię par (Rycina 1).

 

Piśmiennictwo:

 

Następna strona, „Terapia seksualna: znaczenie wiedzy psychospołecznej i kulturowej oraz skuteczne skierowanie”, opisuje, jak dokonać takiego skierowania, i przedstawia zróżnicowane podejścia doświadczonych terapeutów seksualnych.

4.C — Terapia seksualna: znaczenie wiedzy psychospołecznej i kulturowej oraz skuteczne skierowanie pacjenta

Skuteczne skierowanie pacjenta i zróżnicowane podejścia wybitnych terapeutów seksualnych

Ta strona przekazuje przede wszystkim lekarzom ważne informacje o odmiennych perspektywach wybitnych terapeutów seksualnych, którzy — podobnie jak autor — podzielają biomedyczne, psychospołeczne i kulturowe stanowisko teoretyczne, lecz każdy z nich przedstawia swój punkt widzenia studentom, kolegom i pacjentom na swój sposób. Znajomość różnorodnych podejść stosowanych przez terapeutów seksualnych i swobodne się nimi posługiwanie pozwoli na lepsze kierowanie pacjentów, wymianę informacji o nich, a w konsekwencji na zapewnienie im lepszej opieki.

Zakres

Strony 4.A i 4.B dotyczyły decyzji, czy leczyć pacjenta samodzielnie, czy skierować go do innego specjalisty. Ta strona stanowi ich kontynuację. Koncentruje się na tym, jak skierować pacjenta, aby faktycznie zgłosił się na wizytę, oraz czego może spodziewać się pacjent skierowany. Jest to odpowiednik strony 2.F: klinicyści zajmujący się zdrowiem psychicznym potrzebują wiedzy biomedycznej, a klinicyści medyczni — wiedzy psychospołecznej i kulturowej. Celem nie jest szkolenie lekarzy na terapeutów seksualnych, lecz uczynienie z nich dobrze poinformowanych i pewnych siebie osób kierujących pacjentów.

Kiedy skierowanie jest prawdopodobnie potrzebne

W ujęciu STP skierowanie jest wskazane, gdy czynniki psychospołeczne i kulturowe przeważają nad tym, co może zmienić coaching seksualny prowadzony w gabinecie. Typowe sygnały:

  • Odpowiednie leczenie medyczne zawodzi albo działa fizjologicznie, lecz nie jest stosowane. Próba terapeutyczna (krok 3) ujawniła przeszkodę, której nie rozwiąże samo leczenie farmakologiczne.

  • Występuje wyraźny konflikt w związku albo partner jest niezaangażowany w leczenie lub mu się sprzeciwia.

  • U pacjenta występuje znaczny dystres, lęk lub depresja albo inne zaburzenie psychiczne.

  • W wywiadzie występuje trauma seksualna lub zamaskowany bądź ukrywany wzorzec pobudzenia.

  • Pacjent ma sztywne przekonania lub bardzo nierealistyczne oczekiwania i/lub uporczywie unika seksu.

Jak skierować pacjenta, aby skierowanie się powiodło

Sposób przedstawienia skierowania często decyduje o tym, czy zostanie ono przyjęte. Z perspektywy pacjenta:

  • Należy przedstawić terapię seksualną jako uzupełnienie dotychczasowej opieki, a nie przekazanie pacjenta gdzie indziej, i nigdy jako oznakę, że problem „siedzi wyłącznie w głowie”. Obowiązuje założenie STP: zawsze chodzi zarówno o umysł, jak i o ciało.

  • Należy wskazać konkretnego klinicystę, którego się zna i któremu się ufa, zamiast ogólnego rodzaju specjalisty.

  • Należy krótko powiedzieć, co zwykle obejmują pierwsze wizyty: szczegółowy wywiad dotyczący problemu, związku i istotnych czynników zdrowotnych.

  • Należy unikać obiecywania wyników i przewidywania, jak długo potrwa leczenie. Pozostawić to terapeucie.

  • Za zgodą pacjenta należy przekazać terapeucie istotne ustalenia i pozostawać w kontakcie. Jak wspomniano w 4.B, dopytanie, czy do skierowania doszło, może zmotywować wahającego się pacjenta.

Budowanie sieci kontaktów do kierowania pacjentów

Znajomość kilku terapeutów seksualnych z wyprzedzeniem oraz tego, jak każdy z nich pracuje, ułatwia kierowanie pacjentów i lepsze ich dopasowanie. Dobrym punktem wyjścia są rejestry zawodowe AASECT i SSTAR oraz towarzystwa krajowe afiliowane przy ISSM.

 Wkład ekspertów przedstawiony poniżej

Poniższe „miniatury” pochodzą od zasłużonych koleżanek i kolegów terapeutów seksualnych, którym autor jest wdzięczny. Każda przedstawia inne podejście, lecz wszystkie opierają się na wspólnych ramach biomedycznych, psychospołecznych i kulturowych. Każda omawia także to, czego może spodziewać się pacjent po skierowaniu, oraz to, co decyduje o powodzeniu skierowania. Znajomość tych podejść pomoże klinicystom dopasować pacjentów do właściwego terapeuty i lepiej komunikować się w sprawie wspólnych pacjentów.

Stanley Althof, PhD
Przedwczesny wytrysk
(film zostanie dodany)

Lori Brotto, PhD
Uważność (mindfulness) dla praktyka (8:27)

Marieke Dewitte, PhD
Zgodność seksualna, zestrojenie i synchronia w dobrostanie seksualnym i związkach

Rose Hartzell-Cushanick, PhD
Zdrowie psychiczne w multidyscyplinarnym środowisku medycyny seksualnej (5:06)

Peggy J. Kleinplatz, PhD
Niskie pożądanie, niska częstotliwość kontaktów seksualnych i rozbieżność pożądania seksualnego: skuteczne podejście kliniczne

Chris Nelson, PhD
Znaczenie pracy z terapeutą seksualnym przed leczeniem i po nim w związku z następstwami zabiegów chirurgicznych
(film zostanie dodany)

Caroline Pukall, PhD
Ból seksualny i rola terapii seksualnej

Dan Watter, EdD
Egzystencjalna terapia seksualna

 Piśmiennictwo

  • Perelman MA, Giraldi A, Parish S, Wittmann D, Fisher W, Bober SL, Pastuszak A, Pfaus J. How has the biopsychosocial model fared in sexual medicine and sex therapy? Sexual Medicine Reviews, 2025; 13(4): 663–673.

  • Perelman, M. A. Invited Commentary: Sex Coaching for Non-Sexologist Physicians: How to Use the Sexual Tipping Point Model. The Journal of Sexual Medicine, Vol.15, Issue 12. Dec. 2018.

4.D — Zarządzanie niedoborem czasu

 

Wreszcie: jak w ograniczonych warunkach praktyki gabinetowej, czy to lekarskiej, czy psychologiczno-terapeutycznej, uzyskać wszystkie potrzebne informacje i rozpocząć leczenie? Oczywiście najtrudniejsze będzie to dla lekarzy, których czas pracy jest najsilniej zdyscyplinowany instytucjonalnie. Niemniej niedobór czasu można opanować, nawet jeśli pacjent unika rozmowy o zaburzeniach seksualnych (SD) aż do chwili, gdy sięga do klamki, zadając jedno ostatnie pytanie! Lub gdy wcześniejsze pytania uwolnią opóźnioną lawinę informacji i emocji. Nie ma powodu do rozpaczy! 

 

W praktyce gabinetowej lekarza dostępne są 4 kroki pozwalające skutecznie opanować niedobór czasu. 

  1. Okazać troskę i przez 1 minutę słuchać pacjenta, nie przerywając.

  2. Podkreślić dostępność pomocy i duże prawdopodobieństwo powodzenia leczenia.

  3. Ze zrozumieniem zaznaczyć ograniczenia czasowe wizyty w gabinecie, jednocześnie wyrażając empatię wobec wagi tematu i konieczności odpowiedniej oceny.

  4. Od razu pomóc w umówieniu nowej wizyty (kontrolnej), poświęconej problemowi seksualnemu. W ten sposób harmonogram zostaje zachowany, a pacjent jest uspokojony zarówno Pańską troską, jak i dostępnością nadchodzącej pomocy.

 

Piśmiennictwo

1

4.E — Studia przypadków

Barry McCarthy, Ph.D., wybitny terapeuta seksualny, współtworzył wraz z Michaelem Metzem „Model wystarczająco dobrego seksu” (Good Enough Sex, GES) , który zakłada odejście od perfekcjonistycznych oczekiwań seksualnych na rzecz bardziej osiągalnego i satysfakcjonującego podejścia. Zachęca on pary, aby postrzegały seks jako wspólne, przyjemne doświadczenie, a nie występ poddawany ocenie. Autorzy piszą: „Według filmów, pornografii i Internetu seks pierwszej klasy obejmuje spontaniczne podniecenie, stosunek i oszałamiający orgazm. Ta wspaniała fantazja oczywiście odbiega od seksualności wielu rzeczywistych par. Proszę powiedzieć pacjentom, że jeśli raz w miesiącu uprawiają «hollywoodzki» seks, to są lepsi niż 95% amerykańskich par. Nowy model — «wystarczająco dobry seks» — pomaga rozwiewać błędne przekonania i poprawiać ogólne doświadczenia par (Psychology Today, 2015).  

 

Więcej odpowiedzi na pytanie, co jest normalne, można znaleźć na różnych blogach Psychology Today, na przykład: 

 

Klinicyści powinni mieć ogólne rozeznanie w tym, co stanowi normę. Więcej informacji: Jakie libido jest normalne?

 

Dodatkowe odpowiedzi na często zadawane pytania znajdą Państwo na blogu autora w Psychology Today. 

 

Najważniejsze wskazówki dotyczące wizyt kontrolnych

  • Należy w miarę możliwości angażować pacjentów w decyzje terapeutyczne. Opór i nieprzestrzeganie zaleceń są częste podczas leczenia problemów seksualnych u obu płci.

  • Wczesne niepowodzenia można przeformułować na podstawie informacji uzyskanych podczas wizyt kontrolnych. Zwiększa to prawdopodobieństwo stosowania się do zaleceń i osiągnięcia sukcesu.

 

Piśmiennictwo

  • Metz ME, McCarthy BW. The “good-enough sex” model for couple sexual satisfaction. Sex Relatsh Ther.2007;22(3):351-362. doi:10.1080/14681990601013492.

  • Perelman M. “Sex in America: What’s Normal at a Glance.” Contemporary Urology, Volume 7, Number 6, June 1995.

  • Brotto L, Perelman M (Pro), Clayton A, Fisher W (Con). “The Normal State of Desire/Arousal in Women is Sexual Neutrality.” J of Sexual Medicine Debate, Annual Meeting of the International Society for the Study of Women’s Health, San Diego, California, February 2008.

  • Perelman MA. Libido levels in men & women. Presented at: Sexual Medicine Society of North America Session, What Is Normal? American Urological Association Annual Meeting; April 28, 2023; Chicago, IL.

Studium przypadku: wtórne zaburzenia erekcji (ED)

Rysunek przedstawiony w miniaturze wideo ilustruje, jak STP można zastosować u rzeczywistego pacjenta. Mężczyzna został skierowany do mnie w celu leczenia ED wtórnych do upokorzenia go przez byłą żonę. Na otwartej sali sądowej, podczas rozprawy rozwodowej, woła ona: „Jesteś najgorszym kochankiem, jakiego kiedykolwiek miałam.” Zgłosił się do mnie dwa lata po tym zdarzeniu, a rysunek pokazuje podział różnych potencjalnych czynników związanych z jego główną dolegliwością.

 

Nagranie wideo zawiera wykład wyjaśniający moje rozumowanie dotyczące możliwej etiologii i potencjalnych alternatyw terapeutycznych. 

 

Naprawdę nie ma potrzeby przedstawiania tego wszystkiego na diagramie w taki sposób, w jaki ja to zrobiłem, niczym zadanie domowe z angielskiego w piątej klasie. Jednak rysunek i nagranie wideo uwydatniają, w jaki sposób szczegółowe, liczne i niezgodne ze sobą czynniki oddziałują na siebie, a mimo to ostatecznie dają prosty wynik. Osoba albo funkcjonuje, albo nie funkcjonuje. Wymienione są jednak różne czynniki etiologiczne, które wymagają rozważenia. Największą siłą modelu Sexual Tipping Point jest to, że przypomina nam o uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników, a nie tylko tych, które łatwo zaobserwować i rozpoznać, ponieważ są nam bliskie ze względu na nasze własne wykształcenie. 

 

Zbyt wielu z nas funkcjonuje w odizolowanych silosach, z ograniczeniami ukształtowanymi przez nasz macierzysty zawód, co skutkuje tym, że wąscy specjaliści zapewniają pacjentom leczenie krótkowzroczne. Przeciwdziałanie tej tendencji jest celem tej aplikacji i jej nacisku na kształcenie ustawiczne nas wszystkich, tak aby włączać więcej wiedzy z innych zawodów. Wniosek jest taki, że zaburzenie seksualne (SD) jest zawsze determinowane przez czynniki biomedyczne, psychospołeczne i kulturowe. Sexual Tipping Point danej osoby w danej chwili jest wyznaczany przez sumaryczny bilans tych czynników. Zidentyfikowanie tych czynników pozwala zaplanować pierwsze interwencje. Wreszcie, przedstawienie pacjentowi podsumowania własnego rozumienia problemu może wzbudzić jego współpracę i nadzieję.

 

Piśmiennictwo

  • Perelman, M.A. Invited Presentation, “Continuing Cornell Psychiatry’s Leadership Heritage In Sex Therapy and Sexual Medicine,” Cornell Medicine: Psychiatry Grand Rounds, New York, NY, USA. April 2024.

  • Perelman, MA, Giraldi, AM, Parish, SJ et al. “How Has The Biopsychosocial Model Fared in Sexual Medicine?” Invited review, Sexual Medicine Reviews, Volume 13, Issue 4, October 2025, Pages 663–673, https://doi.org/10.1093/sxmrev/qeaf029

Studium przypadku: Jack i Jill, wielorakie zaburzenia seksualne

Wielu z Państwa zechce na tym poprzestać, ponieważ najważniejsze kwestie zostały przekazane. Osoby, które chcą zobaczyć bardziej wymagający przykład zastosowania modelu STP w złożonym przypadku pary, mogą obejrzeć film o Jill i Jacku.

Format leczenia i uwarunkowania pracy z parą

Ten film w miniaturze przedstawia kluczowe kwestie kliniczne w terapii par i terapii seksualnej, mające szczególne znaczenie dla specjalistów zdrowia psychicznego. Omawia, w jaki sposób terapeuci postępują w kwestiach poufności, uznania terapeuty oraz niejawnych materiałów dotyczących poszczególnych osób, a także dlaczego brak szczerości może podważyć skuteczność leczenia. Film ilustruje, kiedy i jak przechodzić między formatem indywidualnym a wspólnym (z parą), jak radzić sobie z konsekwencjami ujawnienia wcześniej zatajanych kwestii oraz jakie są praktyczne strategie angażowania opierających się lub bardzo krytycznych partnerów jako elementu skutecznego leczenia.

Dla lekarzy film stanowi zwięzły przegląd tego, jak dynamika relacji i zatajane zachowania mogą wpływać na wyniki w zakresie zdrowia seksualnego. Z uwzględnieniem różnic w dostępnym czasie, wykształceniu i zakresie praktyki nacisk położono na świadomość kliniczną — wskazując częste przyczyny niepowodzenia interwencji w zakresie zdrowia seksualnego, gdy nie uwzględnia się czynników dotyczących partnera, oraz sytuacje, w których w ujęciu biopsychospołecznym wskazane może być skierowanie pacjenta do specjalistów zdrowia psychicznego lub współpraca z nimi.

 

Piśmiennictwo

  • Perelman, MA. “Explaining the Sexual Tipping Point: A Guide to Enhance your Sex Therapy Practice, International Online Sexology Supervisors PC, IOSS Webinar Program, February,11, 2022.

  • Perelman, MA. Invited Lecturer “Delayed Ejaculation: “The Mental Health Perspective.”  Fall Joint Scientific Meeting of the Sexual Medicine Society of No. America/International Society for Sexual Medicine, San Diego, CA, November 2023.

 

 

W budowie

Ta aplikacja stale się rozwija. Przyszłe wersje poszerzą jej zakres o dedykowane strony poświęcone dodatkowym i bardziej szczegółowym zagadnieniom klinicznym, w tym m.in. przedwczesnemu wytryskowi (PE), zaburzeniom erekcji (ED), opóźnionemu wytryskowi (DE), zaburzeniom seksualnym u kobiet (FSD), seksualności a ciąży, przeżywaniu choroby nowotworowej, seksualności a starzeniu się oraz seksualności a niepełnosprawności.

Kolejne aktualizacje będą również zawierać dodatkowe wskazówki kliniczne i doświadczalne dotyczące nauki. Jednym z przykładów jest demonstracja fenomenologiczna, w której osoba kładzie dłoń na jabłku Adama podczas przełykania. Dodatkowe skupienie uwagi zakłóca skądinąd automatyczny odruch, co ilustruje, w jaki sposób świadome monitorowanie procesu odruchowego — takie jak próba „zmuszenia się” do erekcji siłą woli — może paradoksalnie zakłócać jego naturalny przebieg. Zasada ta zostanie zilustrowana w miniaturze zatytułowanej Zasada nieoznaczoności Perelmana.

Prosimy pamiętać, że wszelkie uwagi lub sugestie przesłane na adres michael@mapedfund.org zostaną starannie rozważone pod kątem uwzględnienia w przyszłych wersjach.

Druga miniatura przedstawia najczęściej zadawane pytania skierowane do Michaela A. Perelmana, Ph.D.

Pytania, na które odpowiedzi mogą zostać udzielone w tym miejscu, prosimy przesyłać na adres michael@mapedfund.org.

Dziękujemy.

O dr. Perelmanie

Dr Michael A. Perelman jest emerytowanym profesorem klinicznym psychologii w psychiatrii w Weill Cornell Medicine | NewYork-Presbyterian oraz emerytowanym dyrektorem Programu Seksualności Człowieka (Human Sexuality Program).

Wcześniej pełnił również funkcję profesora klinicznego medycyny rozrodu i urologii w New York Weill Medical College of Cornell University. W 2011 roku założył MAP Education & Research Foundation (dawniej MAP Educational Fund), publiczną organizację charytatywną 501(c)(3), której celem jest edukowanie pracowników ochrony zdrowia o znaczeniu podejścia biopsychospołecznego i kulturowego w diagnostyce i leczeniu zaburzeń seksualnych.

W 2012 roku dr Perelman przekazał Fundacji zastrzeżony znak towarowy swojego modelu Sexual Tipping Point®, aby mógł być udostępniany bezpłatnie pracownikom ochrony zdrowia na całym świecie.

CV dr. Perelmana

 

 

Uwaga dotycząca terminologii


W całej aplikacji określenia medycyna seksualna i terapia seksualna są używane zamiennie. Choć istnieją między nimi różnice — medycyna seksualna zwykle kładzie nacisk na leczenie biomedyczne i farmakologiczne, a terapia seksualna koncentruje się na dynamice psychospołecznej i behawioralnej — model Sexual Tipping Point® (STP) został zaprojektowany tak, aby łączyć te perspektywy w zintegrowanych ramach.

Takie podejście odzwierciedla zaangażowanie na rzecz modelu biopsychospołeczno-kulturowego leżącego u podstaw obu dyscyplin.

Określenia pacjenci i klienci są również używane zamiennie, co uwzględnia zróżnicowane warunki kliniczne, badawcze i edukacyjne, w których świadczona jest opieka w zakresie zdrowia seksualnego.

Możliwe wyniki
Gratulacje! Ukończyli Państwo edukacyjny elementarz modelu STP!

Inne filmy dotyczące STP oraz powiązane publikacje i prezentacje są dostępne bezpłatnie pod adresem: mapedfund.org

 

Cytowanie

Perelman MA; MAP Education & Research Foundation. Sexual Tipping Point® (STP) Primer App. Wersja 23.0. MAP Education & Research Foundation; 2026. Dostępne pod adresem: [https://eval.health/marketplace]. Dostęp: marzec XX, 2026.

Literatura