Rosenberg Self-Esteem Scale (RSES)Tłumaczenie AI

Wprowadzenie

Skala Samooceny Rosenberga (RSES) to ankieta składająca się z 10 pytań, która mierzy ogólną samoocenę danej osoby: jak pozytywnie lub negatywnie ocenia ona samą siebie. Opracował ją w 1965 roku socjolog Morris Rosenberg, doktor nauk. Miała ona uchwycić „pozytywny lub negatywny stosunek do siebie jako całości”. Jest to prawdopodobnie najczęściej stosowane narzędzie do pomiaru samooceny w badaniach nauk społecznych. Korzystają z niej badacze, lekarze i terapeuci oraz nauczyciele na całym świecie. Skala jest ogólnodostępna (należy do domeny publicznej) i można z niej korzystać bezpłatnie.

Na każde pytanie odpowiada się na czterostopniowej skali, od „zdecydowanie się zgadzam” do „zdecydowanie się nie zgadzam”. Pięć pytań punktuje się odwrotnie. Wynik ogólny mieści się w przedziale od 0 do 30.

O co pyta skala

Osoba wypełniająca ocenia, w jakim stopniu zgadza się z 10 stwierdzeniami o sobie, takimi jak „Ogólnie jestem z siebie zadowolony(-a)” i „Czasami myślę, że w ogóle do niczego się nie nadaję”. Pięć stwierdzeń jest sformułowanych pozytywnie, a pięć negatywnie. Przy każdym są te same cztery odpowiedzi: zdecydowanie się zgadzam, zgadzam się, nie zgadzam się lub zdecydowanie się nie zgadzam.

Jak liczy się wynik

Każda odpowiedź daje od 0 do 3 punktów, przy czym wyższa liczba punktów zawsze oznacza wyższą samoocenę:

• Stwierdzenia sformułowane pozytywnie (1, 3, 4, 7, 10): zdecydowanie się zgadzam = 3, zgadzam się = 2, nie zgadzam się = 1, zdecydowanie się nie zgadzam = 0.

• Stwierdzenia sformułowane negatywnie (2, 5, 6, 8, 9): punktuje się odwrotnie: zdecydowanie się zgadzam = 0, zgadzam się = 1, nie zgadzam się = 2, zdecydowanie się nie zgadzam = 3.

To narzędzie podaje trzy wyniki:

• Wynik ogólny (0–30): suma punktów ze wszystkich 10 pytań. Wyższy wynik oznacza wyższą samoocenę.

• Poczucie kompetencji (0–15): pytania 3, 4, 5, 7 i 9. Ocenia pewność co do własnych możliwości i poczucie skuteczności, czyli przekonanie o tym, że potrafimy osiągać cele i skutecznie radzić sobie z wyzwaniami.

• Lubienie siebie (0–15): pytania 1, 2, 6, 8 i 10. Mierzy poczucie własnej wartości i akceptację siebie, czyli podstawowe uczucia wobec siebie jako osoby, niezależnie od konkretnych osiągnięć.

Skąd się wzięły podskale

Rosenberg zaprojektował skalę tak, aby dawała jeden wynik ogólny. Późniejsi badacze, Romin Tafarodi i Alan Milne (2002), przekonywali, że warto wyróżnić dwa wymiary ogólnej samooceny: poczucie kompetencji i lubienie siebie. W swoich badaniach wskazali odpowiadające im dwa czynniki w Skali Samooceny Rosenberga (1965). Podskale mogą pokazać, czy czyjaś samoocena opiera się bardziej na poczuciu własnej skuteczności, czy na poczuciu, że jest się osobą wartościową. Badacze wciąż spierają się, na ile te dwa wymiary są od siebie odrębne: choć część badań wskazuje na strukturę dwuczynnikową, czynniki te mogą odpowiadać pytaniom sformułowanym pozytywnie i negatywnie, a nie rzeczywiście odrębnym zjawiskom. Wynik ogólny należy traktować jako główny rezultat, a podskale jako uzupełnienie.

Jak interpretować wyniki

Nie ma oficjalnych progów niskiej ani wysokiej samooceny, a Uniwersytet Maryland, w którym pracował Rosenberg, żadnych nie publikuje. W powszechnie stosowanej nieformalnej wskazówce wyniki ogólne od około 15 do 25 uznaje się za mieszczące się w normie, a wynik poniżej 15 za sugerujący niską samoocenę. Te liczby nie są częścią oryginalnego sposobu oceny według Rosenberga, więc traktuj je jedynie jako ogólną wskazówkę.

Ograniczenia

Skala RSES mierzy, jak osoba czuje się wobec siebie w chwili jej wypełniania. Nie jest rozpoznaniem żadnego zaburzenia zdrowia psychicznego. Niska samoocena może towarzyszyć depresji lub lękowi, dlatego stale niskie wyniki, zwłaszcza razem z obniżonym nastrojem, są powodem, by porozmawiać z pracownikiem ochrony zdrowia. Skala jest zazwyczaj stosowana u młodzieży i dorosłych.

Rosenberg, M. (1965). Society and the adolescent self-image. Princeton, NJ: Princeton University Press.