Pediatric Glasgow Coma Scale (pGCS)Tłumaczenie AI

Wprowadzenie

Pediatryczna skala śpiączki Glasgow (pGCS) jest adaptacją skali śpiączki Glasgow dla niemowląt i małych dzieci, które jeszcze nie potrafią mówić zdaniami ani wykonywać poleceń. Standardowa skala GCS opiera się na orientacji i wykonywaniu poleceń, przez co zaniża wynik u małych dzieci zachowujących się prawidłowo dla swojego wieku. Skala pGCS zastępuje te elementy zachowaniami odpowiednimi do wieku, takimi jak gruchanie, płacz i spontaniczne ruchy. Jest stosowana na oddziałach ratunkowych, w pediatrycznej intensywnej terapii i w opiece urazowej do oceny i monitorowania poziomu świadomości dziecka, zwłaszcza po urazie głowy.

Dla kogo: Zwykle stosowana u dzieci przed rozwojem mowy, najczęściej w wieku poniżej 2 lat. Niektóre wersje rozszerzają zaadaptowaną punktację do około 5. roku życia. Starsze dzieci, które mówią i wykonują polecenia, są zwykle oceniane za pomocą standardowej skali GCS.

• Stosować wyłącznie u dzieci w wieku do 2 lat włącznie.

• U starszych dzieci stosować standardową skalę śpiączki Glasgow (GCS).

• Przeznaczona dla niemowląt z urazem głowy, zaburzeniami świadomości lub nieprawidłowościami neurologicznymi.

• Stosować w ocenie wstępnej i w ocenach seryjnych.

• Najlepiej ocenić pGCS przed podaniem leków przeciwbólowych lub innymi interwencjami, które mogłyby zmienić wynik.

• Zapisać NAJLEPSZĄ odpowiedź pacjenta w każdej z trzech kategorii: otwieranie oczu, odpowiedź słowna i odpowiedź ruchowa.

• Uwaga: Skala śpiączki Glasgow (Scale ; ma zastosowanie, jeśli którykolwiek z trzech składników NIE może zostać oceniony) różni się od wyniku w skali śpiączki Glasgow (Score; ma zastosowanie, gdy można ocenić wszystkie trzy składniki).

Co ocenia: Podobnie jak skala GCS dla dorosłych, lekarz zapisuje najlepszą odpowiedź w trzech obszarach, w zależności od przedziału wiekowego

Wiek ≤2 lat

• Otwieranie oczu (1–4): 4 = spontaniczne; 3 = na bodziec słowny; 2 = tylko na bodziec bólowy; 1 = brak odpowiedzi

• Odpowiedź słowna (1–5): 5 = gruchanie, gaworzenie; 4 = płacz drażliwy; 3 = płacz w odpowiedzi na ból; 2 = jęki w odpowiedzi na ból; 1 = brak odpowiedzi

• Odpowiedź ruchowa (1–6): 6 = porusza się spontanicznie i celowo; 5 = wycofuje się na dotyk; 4 = wycofuje się na ból; 3 = postawa zgięciowa w odpowiedzi na ból; 2 = postawa wyprostna w odpowiedzi na ból; 1 = brak odpowiedzi

Wiek >2 lat

• Otwieranie oczu (1–4): 4 = spontaniczne; 3 = na bodziec słowny; 2 = tylko na bodziec bólowy; 1 = brak odpowiedzi; nie można ocenić (NT)*

• Odpowiedź słowna (1–5): 5 = zorientowany/odpowiedź adekwatna; 4 = splątany; 3 = nieadekwatne słowa; 2 = niezrozumiałe słowa/dźwięki; 1 = brak odpowiedzi; nie można ocenić (NT)*

• Odpowiedź ruchowa (1–6): 6 = wykonuje polecenia; 5 = lokalizuje bodziec bólowy; 4 = wycofuje się na ból; 3 = postawa zgięciowa w odpowiedzi na ból; 2 = postawa wyprostna w odpowiedzi na ból; 1 = brak odpowiedzi; nie można ocenić (NT)*

Sposób punktacji: Punkty z trzech składników wyniku w skali śpiączki Glasgow są sumowane, co daje łączny wynik od 3 (brak odpowiedzi) do 15 (odpowiedzi spontaniczne). Dodatkowo zapisuje się wynik w postaci skali śpiączki Glasgow (E3 V3 M4), ponieważ ten sam wynik łączny może opisywać bardzo różnych pacjentów.

*Poszczególne składniki mogą być niemożliwe do oceny z któregokolwiek z następujących powodów (lista nie jest wyczerpująca):

• Oczy: miejscowy uraz i/lub obrzęk.

• Odpowiedź słowna: intubacja.

• Wszystkie (oczy, odpowiedź słowna, odpowiedź ruchowa): sedacja, porażenie i wentylacja mechaniczna eliminujące wszystkie odpowiedzi. 

Składniki niemożliwe do oceny: Czasami odpowiedzi nie można ocenić. Pacjent zaintubowany nie może mówić, a obrzęk może uniemożliwiać otwarcie oczu. Taki składnik należy zapisać jako NT (nie można ocenić), a nie punktować jako 1, ponieważ wartość 1 oznacza „brak odpowiedzi” i sprawiłaby, że pacjent wydawałby się bardziej upośledzony, niż jest w rzeczywistości. W takim przypadku składniki podaje się osobno, na przykład „E3 V-NT M5”, zamiast łączyć je w wynik łączny. Niektóre szpitale dodają przyrostek „T” u pacjentów zaintubowanych, np. „8T”, ale jest to lokalna konwencja, a nie oficjalna punktacja.

Wyniki

• Wynik w skali śpiączki Glasgow (Score ) oblicza się przez zsumowanie punktów wybranych w każdym składniku (oczy, odpowiedź słowna, odpowiedź ruchowa) poniżej, np. „15 punktów”.

• Skala śpiączki Glasgow (Scale) składa się z poszczególnych składników, np. „E(4) V(5) M (6)”.

Interpretacja wyników: W przypadku urazowego uszkodzenia mózgu wyniki łączne grupuje się następująco: 13–15 lekki, 9–12 umiarkowany i 3–8 ciężki. Wynik 8 lub niższy wskazuje na znacznie obniżony poziom świadomości i jest często stosowany jako próg do rozważenia zabezpieczenia dróg oddechowych. Spadek wyniku w kolejnych ocenach jest objawem alarmowym wymagającym pilnej oceny, nawet jeśli każdy pojedynczy wynik wydaje się umiarkowany.

Zalecenia dotyczące postępowania

• Jeśli nie można ocenić któregoś ze składników, nie należy przypisywać wartości 1 (Teasdale 2014). W takiej sytuacji sumowanie wyników w łączny wynik w skali śpiączki Glasgow (Score) jest nieprawidłowe.

• Decyzji klinicznych nie należy opierać wyłącznie na wyniku GCS.

• Rozważyć intubację, jeśli wynik GCS wynosi ≤8 i istnieje kliniczna obawa, że pacjent nie jest w stanie chronić dróg oddechowych lub że można oczekiwać pogorszenia przebiegu klinicznego na podstawie badania lub wyników badań obrazowych.

• Szybko pogarszający się lub falujący wynik GCS budzi niepokój, a intubację należy rozważyć w kontekście całokształtu obrazu klinicznego pacjenta.

James HE. Neurologic evaluation and support in the child with an acute brain insult. Pediatr Ann. 1986 Jan;15(1):16-22.