Skala udaru NIH/wynik (NIHSS)Tłumaczenie AI

Przypadki szczególne

• Należy wybrać odpowiedź, nawet jeśli pełna ocena jest uniemożliwiona przez takie przeszkody, jak rurka dotchawicza, bariery językowe lub uraz jamy ustnej i tchawicy/opatrunki. 
• Ocenę „3” przyznaje się wyłącznie wtedy, gdy pacjent nie wykonuje żadnego ruchu (poza odruchowym przyjmowaniem pozycji) w odpowiedzi na bodziec bólowy.

Odpowiedź musi być prawidłowa. Nie przyznaje się częściowych punktów za odpowiedź zbliżoną. 

• Oceniaj pierwszą odpowiedź, a nie najlepszą.
• Nie „pomagaj” pacjentowi wskazówkami werbalnymi ani niewerbalnymi.

Przypadki szczególne

• Pacjenci z afazją i w stuporze, którzy nie rozumieją pytań, otrzymują ocenę „2”.
• Pacjenci niezdolni do mówienia z powodu urazu dotchawiczego, ciężkiej dyzartrii z dowolnej przyczyny, bariery językowej lub innego problemu niewtórnego do afazji otrzymują ocenę „1”.

Punktuje się wyłącznie pierwszą próbę.

Przypadki szczególne

• Jeśli nie można użyć rąk, zastąpić polecenie innym jednoetapowym poleceniem.
• Punkty przyznaje się, jeśli podjęto jednoznaczną próbę, która nie została ukończona z powodu osłabienia.
• Jeśli pacjent nie reaguje na polecenie, należy zademonstrować zadanie (pantomima) i ocenić wynik.
• Pacjentom z urazem, amputacją lub innymi przeszkodami fizycznymi należy podać odpowiednie jednoetapowe polecenia. 

Oceniać wyłącznie spojrzenie w poziomie.

• Oceniane są dowolne lub odruchowe (okulocefaliczne) ruchy gałek ocznych, ale nie wykonuje się próby kalorycznej.
• Spojrzenie można ocenić u wszystkich pacjentów z afazją.

Przypadki szczególne

• Jeśli pacjent ma zborne odchylenie gałek ocznych, które można pokonać aktywnością dowolną lub odruchową, wynik wynosi "1".
• Jeśli pacjent ma izolowane porażenie nerwu obwodowego (nerw czaszkowy III, IV lub VI), należy przyznać "1".
• U pacjentów z urazem oka, opatrunkami, wcześniejszą ślepotą lub innym zaburzeniem ostrości lub pól widzenia należy wykonać badanie ruchów odruchowych, a wyboru dokonuje badający.
• Nawiązanie kontaktu wzrokowego, a następnie poruszanie się wokół pacjenta z jednej strony na drugą, czasem pozwala wyjaśnić obecność częściowego porażenia spojrzenia.

Pola widzenia (kwadranty górne i dolne) bada się metodą konfrontacji, stosując liczenie palców lub groźbę wzrokową, odpowiednio do sytuacji. 

• Pacjentów można zachęcać.
• Jeśli pacjent prawidłowo kieruje wzrok w stronę poruszających się palców, można to ocenić jako prawidłowe.
• Ocenę „1” przyznaje się tylko wtedy, gdy stwierdzi się wyraźną asymetrię, w tym kwadrantanopsję.

Przypadki szczególne

• W przypadku jednostronnej ślepoty lub enukleacji ocenia się pola widzenia w pozostałym oku.
• Jeśli pacjent jest niewidomy z jakiejkolwiek przyczyny, przyznaje się ocenę „3”. W tym momencie wykonuje się jednoczesną podwójną stymulację. Jeśli występuje wygaszanie, pacjent otrzymuje ocenę „1”, a wyniki wykorzystuje się do odpowiedzi w pozycji 11.

Można użyć pantomimy w celu zachęcenia pacjenta.

Przypadki szczególne

• U pacjenta słabo reagującego lub niewykazującego rozumienia oceń symetrię grymasu w odpowiedzi na bodźce bólowe.
• Jeśli uraz twarzy/opatrunki, rurka dotchawicza, taśma lub inne bariery fizyczne zasłaniają twarz, należy je w miarę możliwości usunąć.

Liczyć na głos i pokazywać pacjentowi liczenie na palcach.

• Wyprostować rękę (dłonią w dół) pod kątem 90 stopni (w pozycji siedzącej) lub 45 stopni (w pozycji leżącej na plecach). 
• Opadanie jest punktowane, jeśli ręka opada przed upływem 10 sekund.

Przypadki szczególne

• Pacjenta z afazją zachęca się nagląco głosem i pantomimą, ale nie bodźcami bólowymi.
• Tylko w przypadku amputacji lub zesztywnienia stawu w obrębie barku badający powinien zapisać wynik jako nie do oceny (UN).

Liczyć na głos i pokazywać pacjentowi palcami odliczane liczby.

• Unieść kończynę górną (dłonią do dołu) do 90 stopni (w pozycji siedzącej) lub do 45 stopni (w pozycji leżącej na plecach). 
• Opadanie punktuje się, jeśli kończyna opadnie przed upływem 10 sekund.

Przypadki szczególne

• Pacjenta z afazją zachęca się, nadając głosowi charakter ponaglający i posługując się pantomimą, ale bez użycia bodźców bolesnych.
• Wyłącznie w przypadku amputacji lub usztywnienia stawu barkowego badający powinien zapisać wynik jako niemożliwy do oceny (UN).

Liczyć na głos i pokazywać pacjentowi liczenie na palcach.

• Ułożyć kończynę w odpowiedniej pozycji (badanie zawsze w pozycji leżącej na plecach, noga uniesiona pod kątem 30 stopni). 
• Opadanie jest punktowane, jeśli noga opada przed upływem 5 sekund.

Przypadki szczególne

• Pacjenta z afazją zachęca się nagląco głosem i pantomimą, ale nie bodźcami bólowymi.
• Tylko w przypadku amputacji lub zesztywnienia stawu w obrębie barku badający powinien zapisać wynik jako nie do oceny (UN).

Liczyć na głos i pokazywać pacjentowi liczenie na palcach.

• Ułożyć kończynę w odpowiedniej pozycji (badanie zawsze w pozycji leżącej na plecach, noga uniesiona pod kątem 30 stopni). 
• Opadanie jest punktowane, jeśli noga opada przed upływem 5 sekund.

Przypadki szczególne

• Pacjenta z afazją zachęca się nagląco głosem i pantomimą, ale nie bodźcami bólowymi.
• Tylko w przypadku amputacji lub zesztywnienia stawu w obrębie barku badający powinien zapisać wynik jako nie do oceny (UN).

Ta pozycja ma na celu wykrycie objawów jednostronnego uszkodzenia móżdżku.

• Badanie wykonuje się przy otwartych oczach.
• Próby palec–nos–palec i pięta–goleń wykonuje się po obu stronach, a ataksję ocenia się tylko wtedy, gdy jest nieproporcjonalna do osłabienia siły mięśniowej.
• Ataksji nie stwierdza się u pacjenta, który nie rozumie poleceń lub ma porażenie.

Przypadki szczególne

• W przypadku ubytku w polu widzenia należy upewnić się, że badanie wykonuje się w nieuszkodzonym polu widzenia.
• W przypadku ślepoty badanie wykonuje się, prosząc pacjenta o dotknięcie nosa z pozycji wyprostowanej kończyny.
• Wyłącznie w przypadku amputacji lub usztywnienia stawu barkowego badający powinien zapisać wynik jako niemożliwy do oceny (UN).

Zgłaszanie odczuwania (grymas) w odpowiedzi na ukłucie lub wycofanie się przed bodźcem bólowym u pacjenta z zaburzeniami świadomości lub afazją.

• Jako nieprawidłowa punktowana jest wyłącznie utrata czucia związana z udarem.
• Zbadać tyle okolic ciała (ramiona [bez dłoni], nogi, tułów, twarz), ile jest potrzebne do rzetelnego stwierdzenia połowiczej utraty czucia.
• Wynik "2" (ciężka lub całkowita utrata czucia) należy przyznać tylko wtedy, gdy ciężką lub całkowitą utratę czucia można jednoznacznie wykazać.
• Pacjent z udarem pnia mózgu, u którego występuje obustronna utrata czucia, otrzymuje "2".

Przypadki szczególne

• Pacjenci w stuporze i z afazją prawdopodobnie otrzymają "1" lub "0".
• Jeśli pacjent nie reaguje i ma czterokończynowe porażenie, należy przyznać "2".
• Pacjenci w śpiączce (pozycja 1a = 3) automatycznie otrzymują "2" w tej pozycji.

Poproś pacjenta, aby 

1. opisał, co dzieje się na obrazku 
2. nazwał przedmioty z arkusza do nazywania 
3. przeczytał zdania z listy

Przypadki szczególne

• Wybierz ocenę dla pacjenta w stuporze lub o ograniczonej współpracy.
• Ocenę „3” stosuje się wyłącznie wtedy, gdy pacjent jest niemy i nie wykonuje żadnych jednoetapowych poleceń.
• Jeśli utrata wzroku utrudnia badanie, poproś pacjenta o rozpoznanie przedmiotów umieszczonych w dłoni, powtarzanie i wytwarzanie mowy.
• Pacjenta zaintubowanego należy poprosić o pisanie.
• Pacjent w śpiączce (pozycja 1a = 3) automatycznie otrzymuje w tej pozycji ocenę „3”.

Poprosić pacjenta o przeczytanie lub powtórzenie słów z listy.

• Nie informować pacjenta, w jakim celu jest badany.
• Jeśli pacjent ma ciężką afazję, można ocenić wyraźność artykulacji mowy spontanicznej.

Przypadek szczególny

• Pacjent jest „nie do oceny” wyłącznie wtedy, gdy jest zaintubowany lub ma inne fizyczne bariery uniemożliwiające wytwarzanie mowy.

Rozpoznanie zaniedbywania można uzyskać podczas wcześniejszych badań.

• Obecność zaniedbywania wzrokowo-przestrzennego lub anozognozji można uznać za dowód nieprawidłowości.

Przypadki szczególne

• Jeśli pacjent ma ciężkie ubytki widzenia uniemożliwiające jednoczesną podwójną stymulację wzrokową, a bodźce skórne są prawidłowe, wynik jest prawidłowy.
• Jeśli pacjent ma afazję, ale nie wydaje się zwracać uwagi na obie strony, wynik jest prawidłowy.

Zalecenia dotyczące postępowania u pacjentów z objawami udaru niedokrwiennego:

• Uruchomić protokół postępowania w udarze (patrz Wytyczne AHA dotyczące wczesnego postępowania u pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym)
• Jeśli to możliwe, niezwłocznie skonsultować z neurologiem
• Ustalić czas początku objawów udaru (lub ostatni moment, w którym pacjent czuł się prawidłowo lub został zaobserwowany jako zdrowy).
• Pilnie wykonać tomografię komputerową głowy w celu wykluczenia udaru krwotocznego.
• Gdy jest to właściwe (w porozumieniu z neurologiem i pacjentem), rozważyć trombolizę dożylną w udarach niedokrwiennych u pacjentów bez przeciwwskazań.
• W ramach diagnostyki różnicowej rozważyć stany naśladujące udar, zwłaszcza w nietypowych przypadkach (wiek, czynniki ryzyka, wywiad, badanie przedmiotowe).
  • Nawrót objawów po przebytym udarze w przebiegu stresu metabolicznego lub zakaźnego
  • Porażenie Todda po napadzie drgawkowym
  • Migrena złożona
  • Napad rzekomy, zaburzenie konwersyjne
• Pacjentów z ostrym udarem należy w miarę możliwości przekazać do ośrodka leczenia udarów w celu wstępnej oceny i leczenia.
• Całościowa opieka nad pacjentem z udarem wiąże się z lepszymi wynikami klinicznymi.
• U pacjentów z wynikiem < 4 bardzo prawdopodobne są dobre wyniki kliniczne.