HOMA-IR (Homeostatyczny model oceny insulinooporności)Tłumaczenie AI

Wprowadzenie

Wskaźnik HOMA-IR (homeostatyczny model oceny insulinooporności) jest uproszczoną metodą szacowania nasilenia insulinooporności (IR) u pacjentów diagnozowanych w kierunku potencjalnie upośledzonej tolerancji glukozy i cukrzycy. Nie jest przeznaczony dla pacjentów leczonych insuliną, a badania poddawały w wątpliwość jego dokładność w niektórych populacjach, takich jak osoby w podeszłym wieku. Wskaźnik może być najbardziej przydatny w ocenach populacyjnych. Ponadto optymalne diagnostyczne wartości odcięcia dla prawidłowej wrażliwości na insulinę oraz stanów związanych z insulinoopornością mogą znacznie różnić się między populacjami. 

Pomiar metodą „clamp” (klamra metaboliczna) jest złotym standardem pomiaru IR, jednak nadal wymaga dużych zasobów, jest inwazyjny i czasochłonny. Wskaźnik HOMAR-IR jest często traktowany jako miara zastępcza. Badania sugerują zadowalającą korelację między HOMAR-IR a pomiarem metodą „clamp”. Jednak poziom zgodności między nimi jest niski, co sugeruje, że potrzebne są dalsze badania w celu oceny dokładności indywidualnej i przydatności klinicznej.

Punktacja

Wskaźnik HOMAR-IR (homeostatyczny model oceny insulinooporności) jest stosowany jako miara zastępcza nasilenia insulinooporności (IR). Pomiar metodą „clamp” pozostaje złotym standardem. Ponadto optymalne diagnostyczne wartości odcięcia dla prawidłowej wrażliwości na insulinę oraz stanów związanych z insulinoopornością mogą znacznie różnić się między populacjami. 

Wzór

Wynik HOMAR-IR = (insulina na czczo, µIU/mL) * (glukoza na czczo, mg/dL) / 405

Wyniki

Powszechnie przyjmowane wartości referencyjne HOMAR-IR dla insulinooporności mieszczą się w zakresie 0,7 - 2. 

Badania sugerują, że wynik > 2 może wskazywać na insulinooporność. Jednak wartości „prawidłowe” wydają się znacznie różnić w zależności od populacji.

Matthews DR, Hosker JP, Rudenski AS, Naylor BA, Treacher DF, Turner RC. Homeostasis model assessment: insulin resistance and beta-cell function from fasting plasma glucose and insulin concentrations in man. Diabetologia. 1985 Jul;28(7):412-9.