EVAL
Polski
Zamów demo
Zamów demo
Polski

Epidemiologia i leczenie zaburzeń erekcji

Tłumaczenie AI

Język oryginału: angielski. Język docelowy: polski. Tłumaczenie wykonane przez AI.

Coś się nie zgadza? Daj znać autorowi:

Materiał edukacyjny dla klinicystów leczących zaburzenia erekcji.

UdostępniaSMSNA
Wypróbuj
Ulubione
Najważniejsze wnioski dla Państwa praktyki z Princeton 4: ED, choroby sercowo-naczyniowe i funkcje seksualneSMSNA

I. Epidemiologia

A. Przegląd epidemiologii

 

Przegląd epidemiologiczny
Zaburzenia erekcji (ED) są bardzo częstym schorzeniem, którego występowanie rośnie wraz z wiekiem i obciążeniem chorobami współistniejącymi. Według badań populacyjnych ponad 150 milionów mężczyzn na świecie doświadcza ED w pewnym stopniu, a prognozy zakładają ponad 300 milionów do 2025 roku. Massachusetts Male Aging Study (MMAS) pozostaje jednym z najczęściej cytowanych badań epidemiologicznych i wykazuje, że około połowa mężczyzn w wieku od 40 do 70 lat doświadcza pewnego stopnia trudności z erekcją. Częstość występowania jest silnie związana z chorobami sercowo-naczyniowymi, cukrzycą, otyłością i paleniem tytoniu, co podkreśla, że ED jest zarówno problemem wpływającym na jakość życia, jak i potencjalnym wczesnym markerem ogólnoustrojowej choroby naczyń.

 

Kluczowe dane epidemiologiczne:

  • Szacowana globalna częstość występowania: 150 milionów mężczyzn w 1995 roku, z prognozowanym wzrostem do 322 milionów do 2025 roku (Ayta i wsp., BJU Int, 1999)

  • W badaniu Massachusetts Male Aging Study 52% mężczyzn w wieku 40–70 lat zgłosiło ED w pewnym stopniu (Feldman i wsp., J Urol, 1994)

  • W badaniu European Male Ageing Study (EMAS) stwierdzono, że 30% kohorty zgłaszało umiarkowane lub ciężkie zaburzenia erekcji, a także wykazano, że częstość występowania rosła z wiekiem (Corona i wsp., 2010)

  • National Health and Social Life Survey było badaniem zachowań seksualnych na próbie losowej, obejmującym kluczowe elementy zdrowia seksualnego; wykazało, że najstarsza kohorta mężczyzn (w wieku 50 - 59 lat) miała 3 razy większe prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z erekcją w porównaniu z kohortą młodszą (w wieku 18-29 lat) (Laumann i wsp., 1999)

  • Częstość występowania zaburzeń erekcji u mężczyzn z cukrzycą przekracza 50%, a schorzenie to wykazuje istotny związek z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią i paleniem tytoniu (Selvin i wsp., Ann Intern Med, 2007)

  • ED często poprzedza objawową chorobę wieńcową o 2–5 lat, stanowiąc marker sygnalizacyjny dysfunkcji śródbłonka (Montorsi i wsp., Eur Urol, 2003)

  • Dane dotyczące zapadalności są nieliczne, jednak w przeglądzie epidemiologicznym surową zapadalność na zaburzenia erekcji oszacowano na 25,9 - 65,6 przypadków na 1000 osobolat. Co nie dziwi, w tych badaniach zapadalność rosła z wiekiem (Hatzimouratidis, 2007). 

 

Piśmiennictwo

Komitet Młodych Klinicystów (Young Clinicians Committee) ma na celu wspieranie i promowanie potrzeb młodych klinicystów w medycynie seksualnej. Dąży do poprawy ich reprezentacji w różnych subspecjalnościach w ramach SMSNA oraz do zachęcania ich do aktywnego udziału w działalności towarzystwa. Do kluczowych zadań należy ułatwianie udziału młodych klinicystów w rolach takich jak mentorzy, prelegenci, moderatorzy, przewodniczący komitetów i recenzenci czasopism. Komitet wspiera również projekty badawcze prowadzone przez młodych klinicystów w ramach struktury wieloośrodkowej. Ponadto organizuje spotkania integracyjne (mixers) podczas posiedzeń sekcyjnych AUA, aby wprowadzić młodych urologów w medycynę seksualną i SMSNA, a także spotkania integracyjne podczas posiedzeń AUA oraz Jesiennych Spotkań Naukowych (Fall Scientific Meetings).

Wszystkie pytania i możliwe wyniki

I. Epidemiologia
A. Przegląd epidemiologii

 

Przegląd epidemiologiczny
Zaburzenia erekcji (ED) są bardzo częstym schorzeniem, którego występowanie rośnie wraz z wiekiem i obciążeniem chorobami współistniejącymi. Według badań populacyjnych ponad 150 milionów mężczyzn na świecie doświadcza ED w pewnym stopniu, a prognozy zakładają ponad 300 milionów do 2025 roku. Massachusetts Male Aging Study (MMAS) pozostaje jednym z najczęściej cytowanych badań epidemiologicznych i wykazuje, że około połowa mężczyzn w wieku od 40 do 70 lat doświadcza pewnego stopnia trudności z erekcją. Częstość występowania jest silnie związana z chorobami sercowo-naczyniowymi, cukrzycą, otyłością i paleniem tytoniu, co podkreśla, że ED jest zarówno problemem wpływającym na jakość życia, jak i potencjalnym wczesnym markerem ogólnoustrojowej choroby naczyń.

 

Kluczowe dane epidemiologiczne:

  • Szacowana globalna częstość występowania: 150 milionów mężczyzn w 1995 roku, z prognozowanym wzrostem do 322 milionów do 2025 roku (Ayta i wsp., BJU Int, 1999)

  • W badaniu Massachusetts Male Aging Study 52% mężczyzn w wieku 40–70 lat zgłosiło ED w pewnym stopniu (Feldman i wsp., J Urol, 1994)

  • W badaniu European Male Ageing Study (EMAS) stwierdzono, że 30% kohorty zgłaszało umiarkowane lub ciężkie zaburzenia erekcji, a także wykazano, że częstość występowania rosła z wiekiem (Corona i wsp., 2010)

  • National Health and Social Life Survey było badaniem zachowań seksualnych na próbie losowej, obejmującym kluczowe elementy zdrowia seksualnego; wykazało, że najstarsza kohorta mężczyzn (w wieku 50 - 59 lat) miała 3 razy większe prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z erekcją w porównaniu z kohortą młodszą (w wieku 18-29 lat) (Laumann i wsp., 1999)

  • Częstość występowania zaburzeń erekcji u mężczyzn z cukrzycą przekracza 50%, a schorzenie to wykazuje istotny związek z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią i paleniem tytoniu (Selvin i wsp., Ann Intern Med, 2007)

  • ED często poprzedza objawową chorobę wieńcową o 2–5 lat, stanowiąc marker sygnalizacyjny dysfunkcji śródbłonka (Montorsi i wsp., Eur Urol, 2003)

  • Dane dotyczące zapadalności są nieliczne, jednak w przeglądzie epidemiologicznym surową zapadalność na zaburzenia erekcji oszacowano na 25,9 - 65,6 przypadków na 1000 osobolat. Co nie dziwi, w tych badaniach zapadalność rosła z wiekiem (Hatzimouratidis, 2007). 

 

Piśmiennictwo

B. Czynniki ryzyka i etiologia

Najczęstsze choroby współistniejące oraz schorzenia typowe dla starszych mężczyzn (cukrzyca, choroby sercowo-naczyniowe, nadciśnienie tętnicze, otyłość, palenie tytoniu, rak prostaty) są silnie związane z ED; wszystkie te zależności są dobrze zbadane i opisane w piśmiennictwie. Wśród mężczyzn z cukrzycą częstość występowania jest szczególnie wysoka: według wielu publikacji około 60-70% zgłasza objawy ED.

Przyczyna naczyniowa (najczęstsza etiologia organiczna)

  • ZE jest przede wszystkim zaburzeniem naczyniowym; miażdżyca i dysfunkcja śródbłonka zmniejszają przepływ krwi do prącia.

  • Silnie związane z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią i chorobą tętnic obwodowych.

  • ZE często poprzedza objawy sercowo-naczyniowe o 3–5 lat, stanowiąc wczesny marker kliniczny.

 

Piśmiennictwo

Choroby metaboliczne

  • Cukrzyca jest istotnym czynnikiem ryzyka, związanym z 2–3-krotnie zwiększonym ryzykiem ED.

  • Mechanizmy obejmują neuropatię, dysfunkcję śródbłonka oraz zaburzenia szlaków tlenku azotu.

  • Słaba kontrola glikemii nasila ciężkość zaburzeń.

 

Piśmiennictwo

Przyczyny neurologiczne

  • Obejmują uraz rdzenia kręgowego, stwardnienie rozsiane, chorobę Parkinsona, udar mózgu oraz neuropatie obwodowe.

  • Upośledzają one ośrodkowe lub obwodowe drogi nerwowe niezbędne do wywołania i utrzymania erekcji.

 

Piśmiennictwo

Czynniki endokrynologiczne/hormonalne

  • Hipogonadyzm może obniżać libido i upośledzać zdolność do erekcji.

  • Hiperprolaktynemia, zaburzenia czynności tarczycy i zespół Cushinga również mogą się przyczyniać do ZE.

 

Piśmiennictwo

 

Wytyczne

 

Stanowisko konsensusowe

Przyczyny psychogenne
  • Częstsze u młodszych mężczyzn i w ZE sytuacyjnych; obejmuje lęk przed oceną wyników seksualnych, depresję, problemy w związku i stres.
  • Często współistnieje z czynnikami organicznymi („ZE mieszane”).

 

Piśmiennictwo

  • Shabsigh i wsp., J Urol, 2006
Leki i substancje

  • Do najczęstszych leków powodujących ZE należą leki przeciwnadciśnieniowe (zwłaszcza beta-blokery, tiazydy), SSRI, leki przeciwpsychotyczne, inhibitory 5-alfa-reduktazy oraz opioidy.

  • Alkohol, tytoń i substancje rekreacyjne (np. kokaina, marihuana) również niekorzystnie wpływają na funkcję erekcji.

 

Piśmiennictwo

  • Corona G, Mannucci E, Mansani R, Petrone L, Bartolini M, Giommi R, Mancini M, Forti G, Maggi M. Aging and pathogenesis of erectile dysfunction. Int J Impot Res. 2004 Oct;16(5):395-402. doi: 10.1038/sj.ijir.3901225. PMID: 15164087.

  • Baumgarten et al., BMJ, 2022

Zabiegi chirurgiczne lub urazy miednicy
  • Radykalna prostatektomia, operacje pęcherza moczowego lub operacje kolorektalne mogą uszkodzić nerwy lub naczynia.
  • Radioterapia miednicy (np. z powodu raka prostaty) jest również znanym czynnikiem ryzyka.

 

Piśmiennictwo

  • Nelson i wsp., JAMA, 2004.
Czynniki związane ze stylem życia i zachowaniem

  • Otyłość, brak aktywności fizycznej, palenie tytoniu i niewłaściwa dieta wiążą się z ZE poprzez mechanizmy naczyniowe i hormonalne.

  • Redukcja masy ciała i ćwiczenia fizyczne poprawiają funkcję erekcji.

 

Piśmiennictwo

 

Stanowisko towarzystwa (Position Statement):

Zaburzenia snu

  • Szczególnie obturacyjny bezdech senny, który wiąże się z ED poprzez hipoksję i zaburzenia hormonalne.

 

Piśmiennictwo

Choroba Peyroniego

 

Choroba Peyroniego – przegląd

Choroba Peyroniego (PD) jest nabytym zwłóknieniowym schorzeniem błony białawej prącia (tunica albuginea), które prowadzi do skrzywienia, deformacji i bólu oraz może współistnieć z zaburzeniami erekcji. Uważa się, że schorzenie powstaje w wyniku mikrourazów prącia, wywołujących nieprawidłową reakcję gojenia się ran z nadmiernym odkładaniem kolagenu. PD może mieć istotne skutki fizyczne i psychologiczne i często współwystępuje z ED ze względu na wspólne mechanizmy naczyniowe i zwłóknieniowe, które zaburzają sztywność i funkcję prącia.

 

Kluczowe informacje:

  • Częstość występowania: Szacuje się, że dotyczy 3–9% dorosłych mężczyzn, z wyższym odsetkiem wśród mężczyzn z ED i cukrzycą. Ponadto rzeczywista częstość występowania choroby Peyroniego jest prawdopodobnie niedoszacowana, ponieważ wielu dotkniętych nią mężczyzn może niechętnie zgłaszać się na badanie lekarskie lub leczenie ze względu na delikatny i stygmatyzujący charakter tego schorzenia. (Mulhall i wsp., JUrol, 2004; Dibenedetti i wsp., Adv Urol. 2011).

 

  • Etiologia: Zwykle wynika z mikrourazów podczas stosunku, prowadzących do stanu zapalnego i nieuporządkowanego odkładania kolagenu w błonie białawej (Gonzalez-Cadavid & Rajfer, Nat Clin Pract Urol. 2005).

 

  • Fazy choroby:

    • Faza ostra (czynna): ~3-6 miesięcy; wiąże się z bólem prącia i narastającą deformacją prącia (Hussein i wsp., Asian J Urol., 2015, Nguyen i wsp., Urology, 2020)

    • Faza przewlekła (stabilna): Ból ustępuje; skrzywienie i deformacja stabilizują się w wyniku dojrzałego zwłóknienia (Hussein i wsp., Asian J Urol., 2015)

 

  • Cechy kliniczne:

    • Skrzywienie prącia, zwężenie (deformacja typu „klepsydra”), skrócenie

    • Wyczuwalna blaszka

    • Ból prącia (najbardziej nasilony w fazie ostrej)

    • Zaburzenia erekcji u do 30% pacjentów (Mulhall i wsp., J Urol, 2006)

 

  • Związek z zaburzeniami erekcji:

    • ED i PD często współistnieją; obie odzwierciedlają niewydolność naczyniową prącia i zwłóknienie ciał jamistych (Gonzalez-Cadavid & Rajfer, Nat Clin Pract Urol. 2005).

    • Deformacja może powodować mechaniczne trudności z penetracją oraz cierpienie psychogenne, pogarszając funkcję erekcji

 

  • Czynniki ryzyka: Uraz prącia, przykurcz Dupuytrena, zaawansowany wiek, cukrzyca i palenie tytoniu (Dibenedetti i wsp., Adv Urol. 2011).

 

  • Rozpoznanie: Przede wszystkim kliniczne, wspomagane ultrasonografią prącia w celu oceny blaszki, zwapnień i stanu naczyń

 

  • Leczenie:

    • Niechirurgiczne: Leki doustne (faza ostra), kolagenaza Clostridium histolyticum podawana dozmianowo (faza przewlekła) oraz terapia trakcyjna prącia

    • Chirurgiczne: Wskazane w stabilnej deformacji utrudniającej odbycie stosunku – może obejmować plikację, nacięcie/wycięcie blaszki z przeszczepem lub protezę prącia u mężczyzn ze współistniejącym ED

 

Wybrane piśmiennictwo

  1. Mulhall JP, Creech SD, Boorjian SA, Ghaly S, Kim ED, Moty A, Davis R, Hellstrom W. Subjective and objective analysis of the prevalence of Peyronie's disease in a population of men presenting for prostate cancer screening. J Urol. 2004 Jun;171(6 Pt 1):2350-3. doi: 10.1097/01.ju.0000127744.18878.f1. PMID: 15126819.

  2. Dibenedetti DB, Nguyen D, Zografos L, Ziemiecki R, Zhou X. A Population-Based Study of Peyronie's Disease: Prevalence and Treatment Patterns in the United States. Adv Urol. 2011;2011:282503. doi: 10.1155/2011/282503. Epub 2011 Oct 23. PMID: 22110491; PMCID: PMC3202120.

  3. Gonzalez-Cadavid NF, Rajfer J. Mechanisms of Disease: new insights into the cellular and molecular pathology of Peyronie's disease. Nat Clin Pract Urol. 2005;2(6):291-297. doi:10.1038/ncpuro0201

  4. Hussein AA, Alwaal A, Lue TF. All about Peyronie's disease. Asian J Urol. 2015;2(2):70-78. doi:10.1016/j.ajur.2015.04.019

  5. Nguyen HMT, Yousif A, Chung A, et al. Safety and Efficacy of Collagenase Clostridium histolyticum in the Treatment of Acute Phase Peyronie's Disease: A Multi-institutional Analysis. Urology. 2020;145:147-151. doi:10.1016/j.urology.2020.07.048

  6. Mulhall JP, Schiff J, Guhring P. An analysis of the natural history of Peyronie's disease. J Urol. 2006;175(6):2115-2118. doi:10.1016/S0022-5347(06)00270-9

 

Wytyczne:

C. Obciążenie wynikające z zaburzeń erekcji

Wpływ na jakość życia

  • Mężczyźni z ED zgłaszają istotnie gorsze wskaźniki jakości życia związanej ze zdrowiem niż mężczyźni bez ED, zarówno w sferze psychicznej, jak i fizycznej, co wykazano w wielu badaniach.
  • Partnerzy/partnerki również odczuwają skutki: mniejsze zadowolenie seksualne, trudności w relacji, mniejsze zaangażowanie w aktywność seksualną itp. – szczególnie dobrze udokumentowano to w badaniu Burnett i wsp. 
  • Konsekwencje psychologiczne obejmują obniżone poczucie własnej wartości, cierpienie emocjonalne, depresję i lęk. Mężczyźni często zgłaszają wstyd, poczucie niewystarczalności oraz napięcie w relacjach intymnych.
Obciążenie dla zdrowia psychicznego
  • Częste współwystępowanie depresji i lęku u mężczyzn z ZE: w jednym badaniu przekrojowym stwierdzono depresję u 65% i lęk u 38% badanych, przy czym nasilenie ZE wiązało się z gorszym stanem zdrowia psychicznego – jak odnotowali Xiao i wsp.
  • Wykazano również, że ZE jest istotnie związane z wyższymi szansami wystąpienia depresji i/lub lęku, szczególnie w grupach wiekowych 45‑55 lat – według Sugimori i wsp.

 

Wielu mężczyzn z ZE nie szuka leczenia; przyczyniają się do tego stygmatyzacja, wstyd, niedostateczne rozpoznawanie lub przekonanie, że jest to „normalna” część starzenia się. Oznacza to, że obciążenie może być niedoszacowane. Nasilenie ma znaczenie: cięższe ZE wiąże się z gorszą jakością życia, większą liczbą problemów ze zdrowiem psychicznym i większą utratą produktywności – wszystko to odnotowali Burnett i wsp. Ponieważ ZE jest także markerem współistniejących problemów zdrowotnych (choroba naczyniowa, cukrzyca itd.), zajęcie się ZE może przynieść korzyści na wcześniejszym etapie. 

Obciążenie ekonomiczne zaburzeń erekcji

Utrata produktywności w pracy

  • Mężczyźni z ED wykazują istotnie wyższą absencję (nieobecność w pracy), prezenteizm (obecność w pracy z obniżoną wydajnością) oraz ogólne upośledzenie produktywności w pracy w porównaniu z mężczyznami bez ED. Na przykład w międzynarodowym badaniu ankietowym (8 krajów; mężczyźni w wieku 40‑70 lat) absencja wyniosła 7,1% vs 3,2%, prezenteizm 22,5% vs 10,1% a ogólne upośledzenie produktywności 24,8% vs 11,2% – wykazali to Goldstein i wsp.
     

Koszty całkowite

  • Jeżeli ubezpieczenia oferowane przez pracodawców wykluczają świadczenia związane z wszczepieniem protezy prącia, takie wykluczenie mogłoby kosztować pracodawców w USA 9,3 mld $ rocznie w postaci utraconej produktywności z powodu ED (Burnett i wsp.)

 

W Wielkiej Brytanii w latach 1997/98: społeczno-ekonomiczne obciążenie społeczeństwa z powodu ED oszacowano na 53 miliony funtów rocznie, z czego 43,9 miliona funtów stanowiły bezpośrednie koszty NHS.  Największym czynnikiem kosztowym były wizyty ambulatoryjne (65%), następnie recepty wystawiane przez lekarzy rodzinnych (25%), a mniejsze udziały przypadały na zabiegi chirurgiczne, badania itp. Utrata produktywności stanowiła mniejszy udział (Plumb i wsp.)

II. Opcje terapeutyczne

Omawiamy tutaj trzy powszechnie stosowane opcje terapeutyczne:

  • inhibitory PDE5

  • alprostadil podawany docewkowo (MUSE)

  • terapia iniekcjami do ciał jamistych — z naciskiem na mechanizmy działania, skuteczność, kwalifikację pacjentów i uwarunkowania kliniczne.

 

Wytyczne

 

Stanowisko:

 

A. Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE5)

Inhibitory PDE5 są uznaną farmakoterapią pierwszego rzutu w ZE ze względu na nieinwazyjny sposób podawania i korzystny profil bezpieczeństwa. Leki te — sildenafil, tadalafil, vardenafil i avanafil — działają poprzez hamowanie enzymu PDE5, zwiększając w ten sposób stężenie cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) w mięśniówce gładkiej ciał jamistych. Skutkuje to rozkurczem mięśni gładkich i zwiększeniem napływu tętniczego krwi do prącia w odpowiedzi na stymulację seksualną.

 

Skuteczność: Inhibitory PDE5 wykazują odsetek odpowiedzi 60–80% w ogólnej populacji pacjentów z ZE, nieco niższy u chorych na cukrzycę i po prostatektomii. Wydłużony okres półtrwania tadalafilu umożliwia dawkowanie codzienne, co może być korzystne u mężczyzn z LUTS lub u tych, którzy oczekują większej spontaniczności.

 

Uwagi: Wszystkie leki wymagają zachowanych dróg nerwowych do prącia; w związku z tym skuteczność może być ograniczona w neurogennym ZE lub po zabiegu oszczędzającym nerwy z niepełnym powrotem funkcji. Przeciwwskazania obejmują jednoczesne stosowanie azotanów lub ciężkie niedociśnienie. Poradnictwo powinno podkreślać konieczność stymulacji seksualnej oraz możliwą potrzebę wielokrotnych prób przed oceną skuteczności.

 

Odnośniki do ulotek producenta

 

Stanowisko towarzystwa (Position Statement):

B. Terapia iniekcjami do ciał jamistych (ICI)

Terapia iniekcjami do ciał jamistych (ICI) pozostaje najskuteczniejszą niechirurgiczną opcją leczenia ZE, ze wskaźnikami odpowiedzi przekraczającymi 80%, nawet w ciężkich przypadkach neurogennych lub naczyniopochodnych. Stosowane leki to alprostadil (monoterapia) lub mieszaniny recepturowe, takie jak bimix (papaverine + phentolamine), trimix (papaverine + phentolamine + alprostadil) i quadmix (z dodatkiem atropine).

 

Mechanizm działania: Leki te działają poprzez bezpośrednie rozszerzenie naczyń i rozkurcz mięśni gładkich za pośrednictwem różnych szlaków wewnątrzkomórkowych — cAMP, cGMP i blokady receptorów alfa-adrenergicznych — z pominięciem konieczności pobudzenia nerwowego. Dzięki temu ICI jest szczególnie przydatna w populacjach po prostatektomii oraz u chorych na cukrzycę.

 

Uwarunkowania: Właściwa kwalifikacja i edukacja pacjenta są niezbędne, aby zminimalizować powikłania. Działania niepożądane obejmują ból prącia (szczególnie przy alprostadil), priapizm, zwłóknienie i wybroczyny. Dawkowanie należy dobierać indywidualnie, najlepiej w trakcie nadzorowanej nauki w gabinecie. Regularna zmiana miejsc wstrzyknięć i przestrzeganie zaleceń dotyczących częstości dawkowania (nie częściej niż 3x/tydzień) pomagają ograniczyć zwłóknienie i bliznowacenie.

C. Alprostadyl docewkowy (MUSE) – uwzględniony głównie ze względów historycznych

Alprostadyl docewkowy (MUSE) – uwzględniony głównie ze względów historycznych

System MUSE (Medicated Urethral System for Erection) podaje alprostadyl w postaci czopka docewkowego. Alprostadyl, syntetyczna prostaglandyna E1, bezpośrednio pobudza cyklazę adenylanową, zwiększając wewnątrzkomórkowe stężenie cAMP i powodując rozkurcz mięśni gładkich niezależnie od szlaków tlenku azotu.

 

Skuteczność: Odsetek odpowiedzi jest zróżnicowany; u 30–60% mężczyzn uzyskuje się erekcję wystarczającą do odbycia stosunku. MUSE może być szczególnie przydatny u pacjentów, u których terapie ogólnoustrojowe są przeciwwskazane, lub u tych, którzy preferują opcję niewymagającą wstrzyknięć ani podania doustnego.

 

Uwagi kliniczne: Do częstych działań niepożądanych należą dyskomfort w obrębie prącia lub cewki moczowej, niewielkie krwawienie z cewki moczowej oraz uczucie pieczenia. Ogólnoustrojowe niedociśnienie jest rzadkie, ale może wystąpić, zwłaszcza u pacjentów z gorszym wyjściowym stanem układu sercowo-naczyniowego. Pacjentów należy poinstruować o prawidłowej technice podawania oraz o znaczeniu opróżnienia pęcherza przed podaniem w celu ułatwienia wchłaniania w cewce moczowej. Ta metoda ma dość niską skuteczność i coraz trudniej ją znaleźć w aptekach.

D. Podsumowanie

Wybór leczenia ZE powinien być dostosowany do etiologii podstawowej, preferencji pacjenta, chorób współistniejących i wyników wcześniejszej terapii. Chociaż inhibitory PDE5 pozostają podstawą leczenia u większości mężczyzn, terapia iniekcjami do ciał jamistych stanowi alternatywę dla osób z przeciwwskazaniami lub słabą odpowiedzią na leczenie. Wspólne podejmowanie decyzji, metoda prób i błędów oraz edukacja pacjenta pozostają kluczowe dla optymalizacji wyników leczenia i przestrzegania zaleceń.

III. Narzędzia oceny w ED
Narzędzia oceny cyfrowej

Aby wspierać zarówno pracowników ochrony zdrowia, jak i pacjentów, SMSNA udostępnia zbiór zwalidowanych kwestionariuszy i aplikacji do samooceny. Narzędzia te mogą być stosowane przez klinicystów i badaczy do oceny zdrowia seksualnego w warunkach klinicznych i badawczych, a także przez pacjentów, którzy chcą lepiej zrozumieć własne funkcjonowanie seksualne, satysfakcję i związane z tym problemy zdrowotne. Dostępne są następujące narzędzia. Poniżej przedstawiono kilka narzędzi oceny, które warto rozważyć w diagnostyce ZE. SMSNA oferuje zestaw cyfrowych narzędzi oceny z zakresu medycyny seksualnej. Pełną listę dostępnych narzędzi oceny można znaleźć na stronie SMSNA.

 

Możliwe wyniki
Dziękujemy za odwiedzenie!

Aby przejść do menu, proszę kliknąć „Menu” na prawym pasku postępu. ➡️

Literatura

Powiązane oceny

Więcej ocen — SMSNA

Krótki Kwestionariusz Funkcji Seksualnych (BSFI)

Ocena męskiej funkcji seksualnej oraz wszelkich zaburzeń wynikających z objawów ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS).

SMSNA

Międzynarodowy Wskaźnik Funkcji Erekcji (IIEF)

Ocenia ED i powiązane funkcje seksualne mężczyzn: erekcyjną, orgazmu, pożądanie oraz satysfakcję ze stosunku i ogólną, z użyciem IIEF.

SMSNA

Międzynarodowy Indeks Funkcji Erekcji-6 (IIEF-6)

6-pytaniowy kwestionariusz do identyfikacji zaburzeń erekcji i oceny ich nasilenia w ciągu ostatnich 4 tygodni.

SMSNA

Międzynarodowa skala objawów ze strony gruczołu krokowego (IPSS)

Służy do ilościowej oceny łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) i monitorowania skuteczności leczenia.

SMSNA

Test Dopasowania Małżeńskiego Locke’a-Wallace’a (MAT)

Inaczej Krótki Test Dopasowania Małżeńskiego (SMAT), stosowany do oceny satysfakcji i dopasowania małżeńskiego w parach małżeńskich.

SMSNA

Kwestionariusz choroby Peyroniego (PDQ)

Ocenia objawy i skutki psychologiczne u pacjentów z PD, którzy odbyli stosunek waginalny w ciągu ostatnich 3 miesięcy

SMSNA

Narzędzie diagnostyczne przedwczesnego wytrysku (PEDT)

Narzędzie złożone z 5 pytań, pomagające zidentyfikować mężczyzn, u których może występować problem z przedwczesnym wytryskiem (PE) podczas aktywności seksualnej.

SMSNA

Profil przedwczesnego wytrysku (PEP)

4-pytaniowy kwestionariusz samooceny pacjenta służący do oceny wpływu i nasilenia przedwczesnego wytrysku (PE).

SMSNA
Przeglądaj wszystkie oceny