American Sign Language Receptive Skills Test (ASL-RST)Tłumaczenie AI

Wprowadzenie

ASL-RST jest znormalizowanym narzędziem oceny stopnia, w jakim dzieci głuche rozumieją gramatykę amerykańskiego języka migowego (ASL). Powstało w odpowiedzi na wieloletnią lukę w edukacji osób głuchych: istniało bardzo niewiele narzędzi z normami do pomiaru rozwoju języka migowego u dzieci, mimo rozwoju programów dwujęzycznych (ASL/angielski). Edukatorzy potrzebowali sposobu bezpośredniego śledzenia przyswajania ASL, bez polegania na nieformalnych listach kontrolnych lub miarach opartych na języku angielskim.

Pochodzenie i autorzy

ASL-RST jest adaptacją Testu Umiejętności Receptywnych w Brytyjskim Języku Migowym (BSL) (Herman, Holmes, & Woll, 1999). Adaptacją kierowała Charlotte Enns z University of Manitoba we współpracy z Rosalind Herman, jedną z pierwotnych autorek testu BSL. Ich badanie dotyczące adaptacji zostało opublikowane w Journal of Deaf Studies and Deaf Education w 2011 roku. Adaptacja testu była czymś więcej niż tłumaczeniem. Zespół najpierw ustalił, które pozycje wymagały zmiany i jakie nowe pozycje należało dodać, a następnie opracował nowe materiały, w tym książeczkę obrazkową do udzielania odpowiedzi i nagranie wideo w ASL, w ścisłej współpracy z panelem specjalistów od języków migowych i rodzimych użytkowników ASL.

Cel i populacja docelowa

Test służy do monitorowania rozwoju języka migowego u dzieci głuchych w dwujęzycznych programach edukacji osób głuchych i jest przeznaczony dla tej samej grupy wiekowej co oryginalny test BSL, określanej jako 4–13 lat. Od tego czasu został zwalidowany również u młodszych dzieci. Był także wykorzystywany w badaniach z udziałem starszych uczących się, w tym głuchych uczniów szkół średnich i studentów oraz słyszących studentów uczących się ASL jako drugiego języka.

Sposób działania

ASL-RST ma strukturę zgodną ze swoim poprzednikiem w BSL, składającą się z dwóch części. Pierwszą jest sprawdzenie słownictwa. W wersji BSL dzieci nazywają obrazki, aby osoba oceniająca mogła potwierdzić, że znaki używane przez dziecko odpowiadają znakom użytym w teście, co zapewnia, że ewentualne błędy odzwierciedlają braki w gramatyce, a nie w słownictwie. Ma to znaczenie w przypadku języków migowych, w których powszechne są regionalne odmiany znaków.

Drugą częścią jest sam test receptywny. Dziecko ogląda nagranie wideo, na którym biegle migający użytkownik języka migowego przedstawia frazy i zdania. Po każdej z nich dziecko wskazuje obrazek, który najlepiej odpowiada temu, co zostało pokazane w języku migowym. Wersja ASL zawiera 42 pozycje. Są one uporządkowane według cech gramatycznych i przechodzą od prostszych do bardziej złożonych struktur. Wśród tych cech znajdują się liczba i dystrybucja, przeczenie, rozróżnienia rzeczownik–czasownik, czasowniki przestrzenne, specyfikatory wielkości i kształtu, klasyfikatory manipulacyjne oraz zmiana roli (role shift).

Ponieważ każda pozycja dotyczy określonej cechy gramatycznej, wyniki pokazują więcej niż wynik ogólny. Ujawniają, które obszary gramatyki ASL dziecko opanowało, a które są jeszcze w fazie rozwoju. Pomaga to edukatorom wyznaczać ukierunkowane cele nauczania.

Dowody rzetelności i trafności

Test ma silne podstawy psychometryczne. W badaniu 160 dzieci głuchych w wieku od 3 do 5 lat, przeprowadzonym w ramach Science of Learning Center on Visual Language and Visual Learning (VL2), ogólna rzetelność testu wyniosła ,96. Wyniki różniły się istotnie w zależności od grupy wiekowej oraz od tego, czy rodziny deklarowały regularne używanie języka migowego w domu. Analiza na poziomie pozycji wykazała systematyczny wzrost wyników wraz z wiekiem oraz wyraźne różnice związane ze złożonością gramatyczną. Taki wzorzec jest oczekiwany w przypadku trafnej miary rozwojowej.

Badania w starszych grupach wskazały również obszary konsekwentnie sprawiające trudność. W badaniu obejmującym głuchych uczniów szkół średnich, głuchych studentów oraz słyszących osoby w wieku studenckim uczące się ASL stwierdzono, że wszystkie cztery grupy uzyskały średnio około 77% poprawnych odpowiedzi, a najniższe wyniki we wszystkich grupach dotyczyły dystrybucji liczby, lokalizacji czasowników przestrzennych, specyfikatorów wielkości i kształtu oraz zmiany roli.

Ograniczenia

ASL-RST mierzy wyłącznie receptywne rozumienie gramatyki. Nie ocenia ekspresywnego migania, umiejętności konwersacyjnych ani narracyjnych, ani szerszej kompetencji komunikacyjnej. Jego pozycje wykorzystują krótkie frazy i podstawowe słownictwo, dlatego najlepiej stosować go łącznie z innymi narzędziami, aby uzyskać pełny obraz umiejętności dziecka w zakresie ASL. Przeprowadzanie badania i interpretacja wyników zazwyczaj wymagają również egzaminatora biegle władającego ASL i znającego zagadnienia przyswajania języka migowego.

Podsumowując, ASL-RST jest jednym z niewielu znormalizowanych narzędzi opartych na badaniach, służących do pomiaru rozumienia gramatyki ASL przez dzieci głuche. Zapewnia edukatorom rzetelny sposób monitorowania rozwoju pierwszego języka w programach dwujęzycznych oraz identyfikowania konkretnych obszarów gramatycznych wymagających wsparcia.

Enns, C. J. & Herman, R. (2011). Adapting the Assessing British Sign Language Development: Receptive Skills Test into American sign language. Journal of Deaf Studies and Deaf Education, 16(3), s. 362-374.